सकाळचा वारा आज थोडा वेगळाच वाटत होता. साक्षी लवकर उठली होती, पण आज तिच्या मनात कालपेक्षा थोडी कमी भीती होती. काल रात्री अमोलने बोललेले शब्द तिच्या मनात अजूनही हलकेसे घुमत होते. त्या शब्दांनी तिच्या मनावर एक हलकासा विश्वासाचा हात ठेवला होता, जणू कुणीतरी शांतपणे सांगत होतं — “सगळं हळूहळू ठीक होईल.”
ती स्वयंपाकघरात उभी राहून चहा बनवत होती. गॅसवर उकळणाऱ्या चहाचा वास संपूर्ण घरात पसरत होता, आणि त्या वाफेसोबत तिचे विचारही हवेत विरघळत होते. ती स्वतःलाच समजावण्याचा प्रयत्न करत होती की हे सगळं नवीन आहे, आणि नवीन गोष्टींना वेळ लागतो. पण मनाला पटवणं इतकं सोपं नसतं.
अमोल अजून झोपेत होता. साक्षीने एक क्षण थांबून त्याच्याकडे पाहिलं. त्याचा शांत चेहरा पाहून तिला वाटलं, हा माणूस खरंच इतका शांत आहे का, की फक्त बाहेरून दिसतो तसा आहे? तिच्या मनात त्याच्याबद्दलची उत्सुकता हळूहळू वाढत होती.
थोड्या वेळाने अमोल उठून बाहेर आला. त्याने साक्षीकडे पाहिलं आणि थोडंसं awkward हसत म्हणाला, “Good morning…” साक्षीनेही हलकंसं हसून उत्तर दिलं. त्या छोट्याशा greeting मध्येही एक नवीन सुरुवात दडलेली होती.
दोघंही चहाचे कप घेऊन समोरासमोर बसले. काही क्षण शांतता होती, पण ती कालसारखी भारी नव्हती. ती हलकी होती, जणू काही शब्द येण्याआधीची थांबलेली श्वास.
“तुला चहा कसा आवडतो?” अमोलने अचानक विचारलं.
साक्षी थोडी हसली. “जसा आज आहे… तसाच,” ती म्हणाली.
“म्हणजे perfect?” अमोलने थोड्या confidence ने विचारलं.
“हम्म… अजून थोडा sugar कमी असता तर perfect झाला असता,” साक्षीने हलक्या चिडवण्याच्या tone मध्ये उत्तर दिलं.
दोघंही हसले. त्या हसण्यात एक छोटीशी मोकळीक होती.
नंतर साक्षी स्वयंपाक करत होती, आणि अमोल तिला मदत करण्यासाठी उभा होता. पण त्याला काहीच जमत नव्हतं. त्याने पोळी लाटायचा प्रयत्न केला, पण ती गोल न होता विचित्र shape मध्ये तयार झाली.
“हे काय बनवलंस?” साक्षी हसत म्हणाली.
“Abstract art आहे… समजत नाही तुला,” अमोलने खोटा अभिमान दाखवत उत्तर दिलं.
साक्षीचा हसणं थांबत नव्हतं. त्या क्षणी पहिल्यांदाच ती पूर्णपणे relaxed झाली होती. आणि अमोल तिच्याकडे पाहत राहिला — तिचं हसणं त्याला आवडलं होतं.
दिवस पुढे सरकत गेला. दोघांमध्ये छोटे छोटे संवाद होत होते — काही साधे, काही मजेशीर. पण त्या प्रत्येक संवादाने त्यांच्या मधलं अंतर थोडं कमी होत होतं.
दुपारनंतर सगळे थोडे विश्रांती घेत होते. साक्षी बाल्कनीत उभी होती, आणि खाली रस्त्यावर चालणाऱ्या लोकांकडे पाहत होती. तिच्या मनात अजूनही अनेक प्रश्न होते, पण आता त्या प्रश्नांसोबत थोडासा शांतपणाही होता.
अमोल तिच्या शेजारी येऊन उभा राहिला. काही क्षण दोघंही काही बोलले नाहीत. मग अमोल म्हणाला, “तुला silence आवडतो का?”
साक्षीने थोडं विचार करून उत्तर दिलं, “हो… कारण silence मध्ये खूप काही ऐकू येतं.”
अमोल तिच्याकडे पाहत राहिला. त्या उत्तरात एक खोली होती, जी त्याला समजून घ्यायची होती.
संध्याकाळी दोघं छतावर गेले. आकाशात सूर्य मावळत होता, आणि संध्याकाळचा रंग सगळीकडे पसरला होता. हलका वारा वाहत होता, आणि त्या वाऱ्यात एक वेगळीच शांतता होती.
“तुला sunset आवडतो?” अमोलने विचारलं.
साक्षीने आकाशाकडे पाहत उत्तर दिलं, “हो… कारण तो संपत नाही, तो फक्त दुसऱ्या सुरुवातीची खूण असतो.”
अमोल काही क्षण शांत राहिला. त्या उत्तराने त्याच्या मनात काहीतरी हललं होतं.
त्या संध्याकाळी, काही मोठं घडलं नाही…
ना कोणतं प्रेमाचं वचन, ना कोणती dramatic घटना…
पण त्या छोट्या छोट्या क्षणांमध्ये एक नातं हळूहळू तयार होत होतं.
आणि कदाचित, त्याच क्षणांमध्ये प्रेमाची पहिली बीजं रोवली जात होती…
पुढे चालू...
कथा आवडली असेल तर तुमची छोटीशी समीक्षा नक्की द्या. तुमच्या शब्दांनी लिहिण्याची ताकद वाढते. आवडलं काय, कोणता प्रसंग मनाला लागला, कोणतं पात्र जवळचं वाटलं ते जरूर सांगा. तुमचा प्रत्येक प्रतिसाद माझ्यासाठी खूप मौल्यवान आहे. वाचत राहा, प्रेम देत राहा आणि तुमची प्रतिक्रिया नक्की द्या. ✍️❤️
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत: