शेवटचा साक्षीदार 🔪

“वाचवा…! कोणी तरी वाचवा मला…!”

ती किंकाळी इतकी तीव्र होती की जणू संपूर्ण इमारतीच्या भिंती हादरल्या. रात्रीचे दोन वाजले होते, सगळं शहर झोपेत बुडालेलं… आणि अचानक आलेल्या त्या आवाजाने प्रत्येकाच्या छातीत धडधड वाढली. पण काही सेकंदातच सगळं शांत झालं, जणू आवाज कधी झाला नव्हताच.

चौथ्या मजल्यावरचा तो फ्लॅट त्या क्षणी सगळ्यांच्या नजरेत आला. दरवाजा बंद, आत दिवा चालू… पण काहीच हालचाल नाही. काही लोकांनी दार उघडून बाहेर डोकावलं, पण पाय पुढे टाकायची हिंमत कुणालाच झाली नाही. भीतीने सगळे जण स्वतःच्या जागी गोठून उभे होते.

बाहेर पाऊस जोरात कोसळत होता. पाण्याचे थेंब खिडक्यांवर आदळून विचित्र आवाज करत होते. लाईट अधूनमधून फ्लिकर होत होता, आणि प्रत्येक फ्लिकरसोबत कॉरिडॉरमध्ये सावल्या हलताना दिसत होत्या. त्या सावल्या जणू जिवंत असल्यासारख्या वाटत होत्या… आणि तेच अधिक भितीदायक होतं.

एक मध्यमवयीन माणूस थरथरत फोन काढतो. त्याचे हात इतके कापत होते की नंबर डायल करायलाही वेळ लागत होता. “हॅलो… पोलीस… इथे काहीतरी घडलंय… आवाज आला… आता काहीच नाही…” तो अडखळत बोलत होता, आणि त्याच्या आवाजातली भीती स्पष्ट ऐकू येत होती.

पोलिसांची जीप इमारतीसमोर येऊन थांबली तेव्हा घड्याळ दोन वाजून दहा मिनिटं दाखवत होतं. इन्स्पेक्टर आर्यन देशमुख गाडीतून उतरला. त्याने एक नजर इमारतीकडे टाकली… आणि काहीतरी वेगळंच जाणवलं. अनुभवाने त्याला सांगितलं—ही केस साधी नाही.

तो हळूहळू जिना चढत होता. प्रत्येक पायरीवर पावसाचा आवाज कमी होत होता, आणि एक विचित्र शांतता वाढत होती. चौथ्या मजल्यावर पोहोचल्यावर त्याने आजूबाजूला पाहिलं. लोकांच्या डोळ्यांत भीती होती, पण कोणी काही बोलत नव्हतं. जणू सगळे काहीतरी लपवत होते.

“कोणी काही पाहिलं का?” आर्यनने विचारलं.
सगळ्यांनी एकमेकांकडे पाहिलं… आणि शांत राहिले.
“आवाज आला… बस…” कोणीतरी हळूच म्हणालं.

आर्यनने काही न बोलता दरवाज्याकडे वळलं. दरवाजा आतून लॉक होता. त्याने हात लावून पाहिलं… पूर्ण बंद. काही सेकंद तो तसाच उभा राहिला, आणि मग आदेश दिला—“तोडा.”

दरवाजा तोडल्याचा आवाज कॉरिडॉरमध्ये घुमला. आत पाऊल टाकताच एक थंडगार झोत आला. खोलीत एक विचित्र गंध होता… ओलसरपणा, रक्त… आणि भीतीचा. काहीतरी असं, जे शब्दात सांगता येत नव्हतं, पण जाणवत मात्र होतं.

समोरच जमिनीवर एक माणूस पडलेला होता. त्याचे डोळे पूर्ण उघडे होते, आणि चेहऱ्यावर एक अशी भीती होती जी सहज दिसत नाही. त्याचे हात हवेत काहीतरी पकडण्याचा प्रयत्न करत असल्यासारखे वाकडे झाले होते. जणू शेवटच्या क्षणी तो कुणापासून वाचायचा प्रयत्न करत होता.

“सर…” एक कॉन्स्टेबल हलक्या आवाजात म्हणाला, “हे आत्महत्या वाटतंय…”

आर्यनने त्याच्याकडे पाहिलं, आणि मग पुन्हा मृतदेहाकडे. “नाही… आत्महत्या करणारा इतका घाबरत नाही.” त्याचा आवाज शांत होता, पण ठाम होता. त्याला काहीतरी वेगळं जाणवत होतं… काहीतरी जे अजून स्पष्ट झालं नव्हतं.

भिंतीकडे पाहिल्यावर सगळे थबकले. रक्ताने काढलेलं एक विचित्र चिन्ह तिथे दिसत होतं. ते साधं चिन्ह नव्हतं… जणू कोणीतरी मुद्दाम काही सांगायचा प्रयत्न केला होता. आर्यन काही क्षण त्याकडे पाहत राहिला… आणि त्याच्या मनात एक हलकीशी आठवण चमकून गेली.

तो हळूहळू खोलीत फिरू लागला. सगळं खूप नीट होतं—टेबल, खुर्ची, वस्तू… काहीच विस्कटलेलं नव्हतं. आणि तेच जास्त संशयास्पद होतं. कारण जर संघर्ष झाला असता, तर काहीतरी तरी हललं असतं. पण इथे सगळं शांत… खूपच शांत होतं.

अचानक त्याची नजर खिडकीकडे गेली. खिडकी आतून बंद होती. त्याने पडदा बाजूला केला… आणि थोडा थांबला. पडद्यावर एक ओलसर हाताचा ठसा होता. स्पष्ट… जणू आत्ताच कुणीतरी स्पर्श केला होता.

“कोणी तरी इथून बाहेर गेलंय…” तो स्वतःशीच म्हणाला.

“पण सर, खिडकी तर बंद आहे…” कॉन्स्टेबल गोंधळून म्हणाला.

आर्यन काही बोलला नाही. त्याने पुन्हा ठसा पाहिला. त्याचा मेंदू वेगाने काम करत होता. दरवाजा आतून बंद… खिडकी बंद… तरी ठसा? काहीतरी जुळत नव्हतं.

त्याने शेवटची एक नजर खोलीवर टाकली. सगळं जणू त्याच्याकडे पाहत होतं… काहीतरी सांगण्याचा प्रयत्न करत. पण ते समजण्यासाठी अजून वेळ लागणार होता.

आणि त्याच क्षणी… त्याच्या खिशातला फोन हलकासा वाजला.

अनोळखी नंबर.

त्याने कॉल उचलला.

काही सेकंद शांतता…

आणि मग एक थंड आवाज—

“मी सगळं पाहिलं आहे…”

पुढे भाग 2 चालू आहे...

👉 पुढे काय होईल?
तो साक्षीदार कोण आहे…?