Her Dark Truth - भाग १
रोहन आणि समीक्षा यांच्या लग्नाला तीन वर्षे झाली होती. समीक्षा नेहमीच एक साधी, लाजरीबुजरी आणि घरगुती मुलगी होती. पण गेल्या तीन महिन्यांत तिच्या वागण्यात एक अनाकलनीय बदल झाला होता. तिचे कपडे बोल्ड झाले होते, तिची शारीरिक भूक वाढली होती आणि तिच्या वागण्यात एक वेगळीच आक्रमकता आली होती. रोहनला तिच्या या बदललेल्या रूपाचा संशय येऊ लागला होता.
एका रात्री, ऑफिसच्या कामाचे निमित्त सांगून रोहन बाहेर पडला, पण त्याच्या मनात संशयाची पाल चुकचुकत होती. तो अचानक, कोणालाही न सांगता घरी परतला. घराचे मुख्य दार लॉक नव्हते. त्याने अत्यंत शांतपणे दार उघडले आणि बेडरूमच्या दिशेने पावले टाकली. बेडरूमचा दरवाजा अर्धवट उघडा होता आणि आतला प्रखर प्रकाश हॉलमध्ये पडत होता.
रोहनने दाराच्या फटीतून आत पाहिले आणि त्याच्या पायाखालची जमीनच सरकली. समोर बेडवर समीक्षा एका अनोळखी धिप्पाड माणसाच्या मिठीत होती. तो माणूस पाठी फिरवून उभा होता, आणि त्याच्या उघड्या पाठीवर एक भयंकर, काळ्या विंचवाचा टॅटू कोरलेला होता. रोहनच्या डोळ्यांसमोर जणू रक्ताचं पडदं आलं. रागाच्या आणि धक्क्याच्या भरात त्याने हॉलमध्ये ठेवलेले एक जड मेटलचे शोपीस आपल्या हातात गच्च पकडले.
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग २
रोहनच्या डोळ्यांसमोर जणू रक्ताचं पडदं आलं होतं. हातातील ते जड मेटलचं शोपीस त्याने अधिक गच्च पकडलं. समोर बेडवर समीक्षा त्या अनोळखी माणसाच्या मिठीत होती, आणि त्या माणसाच्या पाठीवरचा तो काळजाचा ठोका चुकवणारा विंचवाचा टॅटू... रोहनला वाटलं होतं की तो तिथे फक्त एक अनैतिक संबंधाचा पुरावा शोधायला आलाय, पण समोर जे होतं ते एखाद्या गुन्हेगारी सिनेमापेक्षा कमी नव्हतं.
रोहनने एक दीर्घ श्वास घेतला आणि रागाच्या भरात बेडरूमचं दार जोरात ढकललं. दरवाजा भिंतीवर आदळल्याचा प्रचंड आवाज झाला. समीक्षा दचकून मागे वळली, तिचे केस विखुरलेले होते आणि डोळ्यांत एक अनामिक भीती होती. "रोहन... तू?" तिचे शब्द कापले.
पण त्या धिप्पाड माणसाने मात्र कोणताही गोंधळ न घालता अत्यंत चपळाईने हालचाल केली. त्याने रोहनकडे न पाहताच समीक्षाला बाजूला ढकललं आणि एका सेकंदात तो खिडकीच्या दिशेने धावला. रोहनने हातातील ते शोपीस पूर्ण ताकदीनिशी त्या माणसाच्या दिशेने भिरकावलं, पण तो माणूस वाकला आणि ते शोपीस खिडकीच्या काचेवर जाऊन आदळलं. काच फुटल्याचा मोठा आवाज झाला.
"पकडा त्याला!" रोहन ओरडला आणि त्याच्या दिशेने धावला. पण तो माणूस एखाद्या सराईत गुन्हेगारासारखा होता. चौथ्या मजल्याची खिडकी असूनही त्याने अजिबात विचार न करता खाली उडी मारली. रोहनने खिडकीपाशी जाऊन खाली पाहिलं, तेव्हा तो माणूस पाईपच्या सहाय्याने अत्यंत वेगाने खाली उतरताना दिसला. खाली एक काळी बाईक तयार उभी होती, ज्यावर स्वार होऊन तो क्षणात दिसेनासा झाला.
रोहन धापा टाकत मागे वळला. बेडवर समीक्षा पाय पोटाशी धरून रडत होती. तिचे कपडे विस्कळीत होते आणि ती थरथर कापत होती. रोहनचा राग आता संतापात रूपांतरित झाला होता. "कोण होता तो? आणि हे सगळं काय चाललंय समीक्षा?" त्याने तिचा हात पकडून जोरात विचारलं. पण समीक्षा काहीच बोलण्याच्या स्थितीत नव्हती, ती फक्त शून्यात बघत होती.
तेवढ्यात घराच्या दारावर जोरात थाप पडली. "पोलीस! दार उघडा!" बाहेरून एक करारी आवाज आला.
रोहनने जाऊन दार उघडलं तेव्हा समोर एसीपी अर्जुन आपली टीम घेऊन उभे होते. त्यांच्या हातात पिस्तूल होतं आणि नजर एखाद्या शिकारीसारखी तीक्ष्ण होती. "तो कुठे आहे? 'काळा विंचू' कुठे आहे?" अर्जुनने थेट विचारलं.
रोहन गोंधळून गेला. "तो... तो खिडकीतून पळून गेला."
एसीपी अर्जुनने तातडीने खिडकीकडे धाव घेतली आणि आपल्या टीमला वायरलेसवर आदेश दिले, "टार्गेट पळून गेलंय! काळी स्पोर्ट्स बाईक, नाका सील करा!"
अर्जुनने मग रोहनकडे आणि बेडवर बसलेल्या समीक्षाकडे पाहिलं. त्यांची नजर समीक्षाच्या गळ्यातील एका निळ्या रंगाच्या निशाणाकडे गेली. अर्जुनला समजलं होतं की हे प्रकरण फक्त अनैतिक संबंधांचं नाहीये, तर समीक्षा या मोठ्या आंतरराष्ट्रीय सिंडिकेटचा एक महत्त्वाचा दुवा आहे. पण प्रश्न हा होता की, समीक्षा यात अडकली कशी? की ती स्वतःच या जाळ्याचा एक भाग आहे?
"मिस्टर रोहन, तुमच्या पत्नीला आम्हाला ताब्यात घ्यावं लागेल," अर्जुन शांत पण कठोर आवाजात म्हणाले. रोहनला धक्का बसला. त्याची साधी-भोळी समीक्षा आता एका भयानक गुन्हेगारी जगाच्या केंद्रस्थानी होती. तिचं 'काळं सत्य' आता हळूहळू बाहेर येणार होतं.
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग ३
"कस्टडी? साहेब, तुम्ही हे काय बोलताय? ती माझी बायको आहे!" रोहनच्या आवाजात संताप आणि भीती दोन्ही एकत्र उसळून आले. काही वेळापूर्वी स्वतःच रागाच्या भरात समीक्षावर जीवघेणा हल्ला करायला निघालेला रोहन, आता पोलिसांसमोर मात्र एका हतबल नवऱ्यासारखा तिला वाचवण्याचा प्रयत्न करत होता.
एसीपी अर्जुनने अत्यंत शांतपणे पण भेदक नजरेने रोहनकडे पाहिलं. "मिस्टर रोहन, भावनांना थोडा आवर घाला. तुमच्या खिडकीतून जो माणूस आत्ता पळून गेला, तो गल्लीतला एखादा साधा भुरटा चोर किंवा मजनू नाहीये. तो ब्लॅक स्कॉर्पियन या आंतरराष्ट्रीय गुन्हेगारी सिंडिकेटचा अत्यंत खतरनाक शूटर आहे. आणि तो तुमच्या बायकोच्या बेडरूममध्ये काय करत होता, हे आम्हाला शोधावंच लागेल."
अर्जुनचे शब्द रोहनच्या कानात जळत्या शिशासारखे ओतले गेले. तो काही बोलणार, तितक्यात अर्जुनने बेडवर सुन्न बसलेल्या समीक्षाकडे बोट दाखवलं. "तिच्या गळ्यावरचा तो निळा निशाण पाहिलात तुम्ही?"
रोहनने चमकून समीक्षाकडे पाहिलं. तिच्या गळ्याच्या उजव्या बाजूला एक गडद निळ्या रंगाचा, एखाद्या छोट्या टॅटू किंवा रक्ताच्या गुठळीसारखा निशाण होता. रोहनला वाटलं होतं की तो तिच्या अनैतिक संबंधांतून आलेला एखादा 'लव्ह बाईट' असेल. त्याने लाजेने मान खाली घातली.
"तो लव्ह बाईट नाहीये, मिस्टर रोहन," अर्जुनने रोहनच्या मनातले भाव अचूक ओळखत म्हटलं. "ती एका अत्यंत दुर्मिळ आणि महागड्या 'नार्कोटिक केमिकल'ची खूण आहे. ब्लॅक स्कॉर्पियन टोळी त्यांच्या टार्गेट्सना कंट्रोल करण्यासाठी याचा वापर करते. या ड्रगमुळे माणसाच्या मेंदूवरचा ताबा सुटतो, त्यांच्या सुप्त इच्छा, भूक आणि आक्रमकता अनेक पटींनी वाढते. गेल्या तीन महिन्यांत तुमच्या पत्नीच्या वागणुकीत झालेले बदल या केमिकलमुळेच असू शकतात."
हे ऐकताच रोहनच्या पायाखालची जमीन पुन्हा एकदा सरकली. समीक्षाचे ते तोकडे कपडे, तिची वाढलेली ती भयंकर शारीरिक भूक, तिचं ते निर्लज्ज वागणं... या सगळ्यामागे तिची फसवणूक नसून एका भयंकर ड्रगचा प्रभाव होता? तिला कोणीतरी जाणीवपूर्वक या जाळ्यात ओढलं होतं? रोहनला आता समीक्षाची कीव येऊ लागली.
तेवढ्यात महिला कॉन्स्टेबल्स तिथे आल्या आणि त्यांनी समीक्षाला अत्यंत सावधपणे उठवलं. समीक्षा अजूनही त्या ड्रगच्या आणि धक्क्याच्या प्रभावाखाली होती. ती रोहनकडे वळली आणि शून्य नजरेने पाहत अचानक पुटपुटली, "मला जाऊ द्या... तो परत येईल... तो मला संपवेल... तो अमावसच्या रात्री येईल..."
"कोण अमावस? काय सांगतेय ही?" रोहनने गोंधळून विचारलं. पण अर्जुनने त्याला गप्प राहण्याची खूण केली. 'अमावस' हा शब्द ऐकताच अर्जुनच्या चेहऱ्यावरील रेषा अधिकच कठोर झाल्या होत्या.
पोलीस टीमने संपूर्ण बेडरूमची झडती घेण्यास सुरुवात केली. मॅट्रेस, कपाट, ड्रॉवर्स सगळं काही तपासलं जात होतं. अचानक एका अधिकाऱ्याला समीक्षाच्या वॉर्डरोबच्या अगदी तळाशी, कपड्यांखाली लपवलेला एक चोर-कप्पा सापडला. त्या कप्प्यातून एक अत्यंत गुळगुळीत, काळ्या रंगाची छोटी पेटी बाहेर काढण्यात आली.
पेटीला बायोमेट्रिक लॉक होतं. अर्जुनने महिला पोलिसाला सांगून बेशुद्धीच्या तंद्रीत असलेल्या समीक्षाचा अंगठा त्या सेन्सरवर लावला. 'बीप' असा आवाज झाला आणि ती काळी पेटी उघडली.
पेटीच्या आतलं दृश्य पाहून अर्जुनच्या ओठांवर एक तिरकस हास्य उमटलं, पण रोहनचा श्वास मात्र तिथेच रोखला गेला. त्या पेटीत एक परदेशी बनावटीचं ९ एमएमचं लोडेड पिस्तूल होतं... आणि त्याखाली होते तब्बल चार वेगवेगळे पासपोर्ट्स!
अर्जुनने हातमोजे घालून ते पासपोर्ट्स बाहेर काढले आणि एक-एक करून उघडून पाहिले. प्रत्येक पासपोर्टवर समीक्षाचाच फोटो होता, पण नावे वेगवेगळी होती. अनामिका सेन, झोया खान, नताशा डिसूजा...
अर्जुनने रोहनकडे एक करडी नजर टाकली आणि विचारलं, "मिस्टर रोहन, तुम्ही मगाशी म्हणालात की तुमचं आणि समीक्षाचं लग्न तीन वर्षांपूर्वी पुण्यात झालं. ती एक साधी घरगुती मुलगी आहे..." अर्जुनने एक पासपोर्ट रोहनच्या तोंडावर धरला, "मग या पासपोर्टवर गेल्या पाच वर्षांतल्या १२ वेगवेगळ्या देशांचे इमिग्रेशन स्टॅम्प्स कसे काय आहेत? तुमची बायको... ही समीक्षा नक्की कोण आहे?"
रोहनच्या डोळ्यांसमोर अंधारी आली. त्याची साधी-भोळी समीक्षा, जिच्यावर तो एवढे महिने जिवापाड प्रेम करत होता, ती एक गूढ रहस्य होती. ती फक्त त्या गुन्हेगाराची शिकार नव्हती, तर ती स्वतःच त्या काळोख्या जगाचा एक मोठा हिस्सा होती!
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग ४
रोहनच्या हातातून तो पासपोर्ट गळून खाली पडला. त्याचे डोळे विस्फारलेले होते आणि मेंदूने जणू काम करणेच थांबवले होते. गेल्या तीन वर्षांपासून तो ज्या स्त्रीसोबत एकाच छताखाली राहत होता, जिच्यावर त्याने जिवापाड प्रेम केलं होतं... ती एक पूर्णपणे अनोळखी व्यक्ती होती? 'समीक्षा' हे तिचं खरं नाव होतं, की या चार पासपोर्ट्सपैकी एखादं?
एसीपी अर्जुनने रोहनच्या खांद्याला धरून त्याला वास्तवात आणलं. "रोहन, मला खरं सांग... तुमचं लग्न कसं ठरलं? ही मुलगी तुझ्या आयुष्यात नक्की आली कुठून?"
रोहन अडखळत आणि शून्यात नजर लावून बोलू लागला, "आमचं... आमचं अरेंज मॅरेज होतं. माझ्या बाबांचे एक जुने मित्र होते, जोशी काका. त्यांनीच हे स्थळ आणलं होतं. ती अनाथ होती, एका आश्रमात वाढलेली... दिसायला अत्यंत साधी आणि संस्कारी वाटली, म्हणून आम्ही लगेच होकार दिला."
"आणि ते जोशी काका कुठे आहेत आता?" अर्जुनचा पुढचा प्रश्न एका तीक्ष्ण बाणासारखा होता.
"ते... आमच्या लग्नानंतर दोनच महिन्यांत एका भीषण कार अपघातात वारले." रोहनने उत्तर दिलं.
अर्जुनने एक दीर्घ श्वास सोडला. "तो अपघात नव्हता रोहन. तुमच्या कुटुंबाला अत्यंत पद्धतशीरपणे टार्गेट केलं गेलं. एका अनाथ आणि साध्या मुलीचं रूप घेऊन ती तुमच्या घरात घुसली. 'स्लीपर सेल' किंवा अंडरकव्हर गुन्हेगारांसाठी एका सामान्य आणि प्रतिष्ठित कुटुंबाचा भाग बनणं हा सर्वात सुरक्षित लपण्याचा मार्ग असतो. तुमचं लग्न... हे फक्त तिचं एक 'कव्हर' होतं!"
हे भयंकर सत्य पचवणं रोहनसाठी अशक्य होतं. संतापाने आणि दुःखाने तो समीक्षाकडे धावला. "तू कोण आहेस? काय केलंस तू माझ्या आयुष्यासोबत?" तो रडवेल्या आवाजात ओरडला.
पण समीक्षाने काहीच उत्तर दिलं नाही. तिच्या डोळ्यांतली त्या 'नार्कोटिक केमिकल'ची नशा आता थोडी ओसरू लागली होती आणि त्याजागी एका भयंकर दहशतीने जागा घेतली होती. "ते... ते मला जिवंत सोडणार नाहीत... तो आलाय..." ती थरथरत्या आवाजात पुटपुटली.
"कोण आलाय?" अर्जुनने आपली पिस्तूल लोड करत करड्या आवाजात विचारलं.
समीक्षा काही बोलणार... तेवढ्यात अचानक एका मोठ्या स्पार्कसोबत संपूर्ण फ्लॅटची वीज गेली! मुख्य फ्युज कुणीतरी उडवला होता. सगळीकडे काळाकुट्ट अंधार पसरला. फक्त खिडकीतून येणारा बाहेरच्या स्ट्रीट लाईटचा अतिशय अंधुक प्रकाश घरात होता.
"सगळ्यांनी खाली वाका! पोझिशन घ्या!" अर्जुनचा कमांडिंग आवाज त्या भयाण अंधारात घुमला.
रोहनला काहीच समजत नव्हतं. तो जमिनीवर तसाच गुडघ्यावर बसून होता. अचानक खिडकीच्या तुटलेल्या काचेतून एक लाल रंगाचा लेसर बीम आत आला. तो बीम थेट समीक्षाच्या कपाळावर स्थिरावला होता!
"स्नायपर! गेट डाऊन!" अर्जुन ओरडला आणि त्याने समीक्षाच्या दिशेने वाघासारखी झेप घेतली. तिला धक्का देऊन त्याने जमिनीवर पाडलं.
सुप! सुप! सायलेंसर लावलेल्या अत्यंत अत्याधुनिक बंदुकीतून झाडलेल्या गोळ्यांचा अस्पष्ट आवाज आला. खिडकीजवळ उभा असलेला एक पोलीस अधिकारी छातीत गोळी लागून रक्ताच्या थारोळ्यात जमिनीवर कोसळला.
रोहनने भीतीने डोळे गच्च मिटून घेतले आणि आपले कान बंद केले. घरात प्रचंड गोंधळ उडाला होता. अर्जुन जमिनीवर पडूनच खिडकीच्या बाहेर गोळीबाराच्या दिशेने कव्हर फायर देत होता. बंदुकीच्या गोळ्यांचा प्रकाश अंधारात लखलखत होता.
पण त्याच अंधारात, रोहनला अचानक जाणवलं की त्याच्या अगदी जवळून कुणीतरी अत्यंत वेगाने आणि कसलाही आवाज न करता पुढे सरकलं आहे. हा पोलीस नव्हता!
पुढच्याच सेकंदात अंधारात कुणाच्या तरी मजबूत हाताने रोहनची कॉलर मागून गच्च पकडली आणि त्याच्या मानेवर एका थंडगार धातूचं, अतिशय धारदार पातं ठेवलं गेलं.
एका घोगऱ्या आणि मरणप्राय भीती निर्माण करणाऱ्या आवाजाने रोहनच्या कानात कुजबुज केली... "ती काळी पेटी कुठे आहे?"
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग ५
मानेवरच्या त्या थंडगार आणि अत्यंत तीक्ष्ण पात्याचा स्पर्श रोहनच्या शरीरातून विजेसारखा सळसळला. त्याच्या श्वास अक्षरशः घशात अडकला होता. अंधारात त्याच्या मागे उभा असलेला तो माणूस दगडासारखा भक्कम होता आणि त्याच्या शरीरावरून एक विचित्र, कुबट वास येत होता.
"ती काळी पेटी कुठे आहे? सांग, नाहीतर एका सेकंदात तुझी मान धडावेगळी करेन!" त्या घोगऱ्या आवाजाने पुन्हा एकदा रोहनच्या कानात विष ओतलं.
रोहनला काहीही बोलता येत नव्हतं. एकीकडे खिडकीबाहेरून येणारा स्नायपरचा तो जीवघेणा लाल लेसर बीम आणि दुसरीकडे एसीपी अर्जुनच्या पिस्तुलातून सुटणाऱ्या गोळ्यांचा कानठळ्या बसवणारा आवाज. घरात साक्षात मृत्यूचा तांडव सुरु होता. रोहनने भीतीने डोळे गच्च मिटले, त्याला वाटलं की आता आपला शेवट जवळ आला आहे.
पण त्याच अंधारात काहीतरी अत्यंत अनपेक्षित घडलं.
रोहनच्या डोळ्यांसमोरून एक सावली अत्यंत चपळाईने आणि कसलाही आवाज न करता पुढे सरकली. ही सावली दुसरी तिसरी कुणाची नसून समीक्षाची होती! काही क्षणांपूर्वी नार्कोटिक ड्रगच्या नशेत आणि भीतीने थरथर कापणारी समीक्षा आता पूर्णपणे बदलली होती. तिच्या अंगात जणू एखादी वीज संचारली होती.
अंधारातच एक जोरदार क्रॅक असा आवाज आला—जणू कुणाचं तरी हाड मोडलं असावं. रोहनच्या मानेवरचा तो थंडगार चाकू अचानक खाली पडला आणि मागच्या माणसाची त्याच्या कॉलरवरची पकड पूर्णपणे ढिली झाली. रोहन जमिनीवर धाडकन कोसळला. त्याच्या डोक्यावरून कुणाच्या तरी भयंकर झटापटीचे, लाथा-बुक्क्यांचे आणि घुसमटल्याचे आवाज येऊ लागले. हा सर्व प्रकार इतक्या वेगाने आणि अंधारात घडत होता की रोहनला काहीच समजत नव्हतं.
अचानक खिडकीबाहेरचा स्नायपरचा गोळीबार थांबला. एसीपी अर्जुनने संधी साधून आपल्या खिशातून एक हाय-पॉवर फ्लॅशलाईट (टॉर्च) काढली आणि ती चालू केली.
टॉर्चचा तो प्रखर पांढरा प्रकाश थेट हॉलच्या मधोमध पडला आणि समोरचं दृश्य पाहून एसीपी अर्जुनसारख्या कसलेल्या अधिकाऱ्याचाही काळजाचा ठोका क्षणभरासाठी चुकला. जमिनीवर बसलेल्या रोहनचे तर डोळेच फाटले.
प्रकाशाच्या झोतात समीक्षा उभी होती. पण ही ती लाजरीबुजरी, साधीभोळी समीक्षा अजिबात नव्हती. तिच्या पायाखाली तो हल्ला करणारा धिप्पाड माणूस रक्ताच्या थारोळ्यात बेशुद्ध पडला होता. समीक्षाने अवघ्या काही सेकंदांत अत्यंत व्यावसायिक पद्धतीने त्याचे दोन्ही हात पिरगळून मोडले होते आणि त्याला धाराशायी केलं होतं.
पण सर्वात भयंकर गोष्ट ही होती की, समीक्षाच्या हातात आता ती 'काळी पेटी' नव्हती, तर त्या पेटीतलं ते ९ एमएमचं लोडेड पिस्तूल होतं! आणि त्या पिस्तुलाचं टोक थेट एसीपी अर्जुनच्या छातीवर रोखलेलं होतं.
तिचा चेहरा आता पूर्णपणे भावशून्य, थंड आणि निर्दयी दिसत होता. डोळ्यांतली भीती कायमची गायब झाली होती आणि तिथे एका खतरनाक शिकाऱ्याची नजर आली होती. तीन वर्षांचा एक सोज्वळ गृहिणीचा मुखवटा आता कायमचा गळून पडला होता.
"पिस्तूल खाली ठेव, समीक्षा..." अर्जुन अत्यंत सावधपणे म्हणाला, त्याची बोटं स्वतःच्या ट्रिगरवर घट्ट झाली होती.
समीक्षाच्या चेहऱ्यावर एक अत्यंत थंड आणि क्रूर हास्य उमटलं. तिचा आवाज आता अजिबात कापत नव्हता. ती एका स्थिर, करारी आणि अनोळखी स्वरात म्हणाली, "माझं नाव समीक्षा नाहीये, एसीपी. आणि जर तू एक पाऊल जरी पुढे टाकलंस... तर पुढची गोळी थेट तुझ्या डोक्याच्या आरपार जाईल. ती पेटी तिथेच जमिनीवर राहू दे!"
रोहन अवाक होऊन या नव्या, प्राणघातक स्त्रीकडे पाहत राहिला. त्याची बायको... एक प्रशिक्षित किलर होती!
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग ६
हॉलमध्ये मृत्यूसारखी भयाण शांतता पसरली होती. एसीपी अर्जुनच्या हातातील टॉर्चचा तो प्रखर पांढरा प्रकाश समीक्षाच्या चेहऱ्यावर पडला होता. त्या प्रकाशात तिचे डोळे एखाद्या हिंस्र लांडग्यासारखे चमकत होते. तीन वर्षे जिच्यासोबत संसार थाटला, ती आपली साधीभोळी बायको एका क्षणात इतकी खतरनाक आणि निर्दयी होऊ शकते, यावर रोहनचा अजूनही विश्वास बसत नव्हता. त्याचा श्वास जड झाला होता आणि तो जमिनीवर सुन्न पडून हा सर्व थरार पाहत होता.
"तू इथून जिवंत बाहेर जाऊ शकणार नाहीस..." एसीपी अर्जुनचा आवाज अत्यंत स्थिर आणि गंभीर होता. त्याने स्वतःची पिस्तूलही समीक्षावर रोखलेली होती. "बाहेर माझी पूर्ण टीम आहे. संपूर्ण बिल्डिंग सील केली आहे. सरेंडर कर!"
समीक्षाच्या चेहऱ्यावर एक अत्यंत थंड, उपहासात्मक हास्य उमटलं. "तुझी टीम? बाहेर जो स्नायपर बसलाय, त्याने तुझ्या दोन माणसांना आधीच संपवलंय, एसीपी. आणि तू मला सरेंडर करायला सांगतोयस?" तिचा आवाज इतका परका आणि धारदार होता की रोहनच्या अंगावर काटा आला.
"समी... समीक्षा..." रोहनच्या तोंडून अत्यंत क्षीण आणि रडवेला आवाज बाहेर पडला.
त्याचा आवाज ऐकून समीक्षाची नजर क्षणभरासाठी रोहनकडे वळली. त्या एका सेकंदात, तिच्या त्या थंड आणि निर्दयी डोळ्यांत एक अत्यंत पुसटशी, न वाचता येणारी भावना तरळून गेली. पण दुसऱ्याच सेकंदाला तिने आपला चेहरा पुन्हा कठोर केला.
"समीक्षा मरून गेली, रोहन... मला विसरून जा!" ती अत्यंत निर्विकारपणे म्हणाली.
रोहनच्या काळजाचे तुकडे तुकडे झाले. पण एसीपी अर्जुनसारखा कसलेला अधिकारी हीच संधी शोधत होता. समीक्षाचं लक्ष रोहनकडे वळल्याचं पाहून अर्जुनने अत्यंत चपळाईने पुढे झेप घेण्याचा प्रयत्न केला.
पण ती समीक्षा नव्हती; ती एक अत्यंत प्रशिक्षित किलर होती. तिच्या रिफ्लेक्सेसची गती मानवी क्षमतेच्या पलीकडची होती. अर्जुनने पाऊल पुढे टाकण्याआधीच तिने आपल्या हातातील पिस्तुलाचा ट्रिगर दाबला!
बँग! बंदुकीच्या आवाजाने रोहनने किंचाळून आपले कान गच्च बंद केले. पण समीक्षाने मारलेली गोळी अर्जुनच्या छातीत नाही, तर थेट त्याच्या हातातल्या टॉर्चवर लागली होती. टॉर्चचे हजारो तुकडे उडाले आणि हॉलमध्ये पुन्हा एकदा भयानक, काळाकुट्ट अंधार पसरला!
त्याच अंधारात अर्जुनने स्वतःला जमिनीवर झोकून देत बचावात्मक पोझिशन घेतली. "रोहन, खालीच राहा!" अर्जुन अंधारात ओरडला.
अंधारातच काहीतरी अत्यंत वेगाने हलल्याचा आणि जमिनीवरची ती 'काळी पेटी' घासली गेल्याचा आवाज आला. पुढच्याच क्षणी खिडकीच्या उरल्यासुरल्या काचा मोठ्या आवाजात फुटल्या.
"थांब!" अर्जुनने अंधारात अंदाजाने खिडकीच्या दिशेने दोन गोळ्या झाडल्या, पण त्याला कोणताही प्रतिसाद मिळाला नाही.
काही क्षणांनंतर, बॅकअप टीमचे बूट जिन्यावरून धावत येताना ऐकू आले. फ्लॅटचे मुख्य दार धडकन उघडले गेले आणि पोलिसांच्या मोठ्या बॅटरीचा प्रकाश हॉलमध्ये पसरला. "सर! आर यू ओके?" पीएसआय कदम श्वास रोखून ओरडले.
प्रकाशात अर्जुन हळूहळू जमिनीवरून उठला. त्याच्या हाताला टॉर्चच्या काचेचे तुकडे लागून रक्त वाहत होतं. त्याने रागाने खिडकीकडे पाहिलं. खिडकीतून येणारा तो लाल लेसर बीम आता गायब झाला होता. आणि समीक्षा? ती देखील हवेत विरघळल्यासारखी गायब झाली होती. सोबत ती रहस्यमय काळी पेटीही नव्हती.
जमीनवर फक्त तो हल्ला करणारा धिप्पाड माणूस बेशुद्ध पडलेला होता आणि एका कोपऱ्यात रोहन आपल्याच गुडघ्यांमध्ये डोकं खुपसून एखाद्या लहान मुलासारखा हुंदके देऊन रडत होता.
अर्जुनने दातओठ खात एक दीर्घ श्वास सोडला. "ती पळून गेली... आणि आपल्यासोबत या प्रकरणाची सर्वात महत्त्वाची चावी घेऊन गेली."
पीएसआय कदम यांनी खिडकीजवळ जाऊन पाहिलं. तिथे एक मजबूत नायलॉनचा काळा दोरा अडकवलेला होता, जो थेट खाली अंधारात जात होता. "सर, तिने आधीच सगळी प्लॅनिंग करून ठेवली होती. पण ती नक्की होती कोण?"
अर्जुनने रोहनकडे पाहिलं आणि अत्यंत गंभीर स्वरात तो म्हणाला, "ती कोण आहे हे मला माहित नाही, कदम. पण ती ज्या 'ब्लॅक स्कॉर्पियन' टोळीच्या निशाण्यावर होती, आणि तिने ज्या सफाईदारपणे माझ्यासारख्या ऑफिसरला चकवा दिला... त्यावरून एक गोष्ट स्पष्ट आहे." अर्जुनने खिडकीच्या तुटलेल्या काचेकडे नजर रोखली, "आपण एका अशा राक्षसी जाळ्याला हात घातलाय, ज्याची पाळंमुळं देशाच्या बाहेरपर्यंत पसरलेली आहेत."
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग ७
रोहनच्या फ्लॅटचे आता एका छावणीत रूपांतर झाले होते. बाहेर पोलिसांच्या गाड्यांचे सायरन सतत वाजत होते आणि घरात फॉरेन्सिक टीमचे लोक पुराव्यांची गोळाबेरीज करत होते. खिडकीतून येणाऱ्या थंड वाऱ्यासोबत आता एक भयानक एकाकीपण आणि भीती घरात पसरली होती.
कोपऱ्यात बसलेला रोहन एखाद्या निर्जीव पुतळ्यासारखा शून्यात पाहत होता. त्याच्या मेंदूत विचार करण्यासारखं काहीच उरलं नव्हतं. तीन वर्षांचा सुखाचा संसार, तो हसरा चेहरा, एकत्र पाहिलेली स्वप्नं... सगळं काही एका रात्रीत खोटं ठरलं होतं. ती ज्याच्यावर जिवापाड प्रेम करत होती, ती 'समीक्षा' नावाची कोणी अस्तित्वातच नव्हती.
एसीपी अर्जुनने आपल्या हाताला पट्टी बांधून घेतली. त्यांच्या चेहऱ्यावर आता रागापेक्षा एक थंड आणि संयत गांभीर्य होतं. जमिनीवर बेशुद्ध पडलेल्या त्या धिप्पाड माणसाला पोलिसांनी बेड्या ठोकल्या होत्या. "याला थेट एटीएसच्या हेडक्वार्टरमध्ये घेऊन जा. याच्यावर कडक पहारा ठेवा, कारण हा या प्रकरणातला आता आपला एकमेव जिवंत दुवा आहे," अर्जुनने पीएसआय कदम यांना आदेश दिले.
त्यानंतर अर्जुन हळूहळू चालत रोहनजवळ आला आणि त्याच्या खांद्यावर हात ठेवला. "रोहन, उठ. आता रडत बसण्याची वेळ नाहीये."
रोहनने अत्यंत क्षीण आणि सुजलेल्या डोळ्यांनी अर्जुनकडे पाहिलं. "काय करू मी आता? माझं सगळं आयुष्य उद्ध्वस्त झालंय. ती माझ्याशी खोटं बोलली... तिने माझा फक्त वापर केला." त्याच्या आवाजात वेदना होत्या.
"गुन्हेगारी जगात भावनांना कोणतीही किंमत नसते, रोहन. तिने तुझा वापर फक्त एक सुरक्षित कव्हर म्हणून केला. पण माझा प्रश्न असा आहे की... तिने फक्त तुझीच निवड का केली?" अर्जुनचे डोळे आता एखाद्या स्कॅनरसारखे रोहनच्या चेहऱ्यावरील भाव टिपत होते.
"म्हणजे? मला नाही समजलं." रोहन गोंधळून उठून उभा राहिला.
अर्जुन त्याला घेऊन पुन्हा बेडरूममध्ये गेला, जिथून ती काळी पेटी सापडली होती. फॉरेन्सिक टीमने तो वॉर्डरोब आता पूर्णपणे रिकामा केला होता. अर्जुनने त्या रिकाम्या कप्प्याच्या आतल्या बाजूला बोट दाखवले. तिथे लाकडात एक अत्यंत छोटा, सहज न दिसणारा गुप्त कप्पा होता.
"ती घाईघाईत पळून गेली. तिने मुख्य पेटी सोबत नेली, पण या गुप्त कप्प्यातली एक गोष्ट ती न्यायला विसरली... किंवा कदाचित तिला ती नेण्याची संधीच मिळाली नाही," अर्जुनने आपल्या खिशातून एक प्लास्टिकची पारदर्शक पिशवी काढली आणि रोहनच्या डोळ्यांसमोर धरली.
त्या पिशवीत एक अत्यंत जुना, थोडासा फाटलेला रंगीत फोटो होता.
रोहनने तो फोटो पाहिला आणि त्याच्या काळजाचा ठोकाच चुकला. त्याचे डोळे विस्फारले आणि तो मागे सरकला. "हे... हे कसं शक्य आहे?"
त्या फोटोत दोन माणसे एकत्र उभी होती. एक माणूस होता जोशी काका... रोहनच्या बाबांचे तेच जीवलग मित्र, ज्यांनी समीक्षाचे स्थळ रोहनसाठी आणले होते आणि ज्यांचा लग्नानंतर लगेचच एका रहस्यमय कार अपघातात मृत्यू झाला होता.
पण धक्कादायक गोष्ट ही नव्हती. जोशी काकांच्या शेजारी जो दुसरा माणूस उभा होता, त्याच्या गळ्यावर तोच काळ्या विंचवाचा आणि लाल त्रिकोणाचा टॅटू स्पष्टपणे दिसत होता!
"ओळखतोस या माणसाला?" अर्जुनने अत्यंत तीक्ष्ण आवाजात विचारले.
रोहनचा श्वास अडखळला. "हे... हे जोशी काका आहेत... पण हा दुसरा माणूस..."
"हा दुसरा माणूस ब्लॅक स्कॉर्पियन सिंडिकेटचा एक जुना बॉस आहे, रोहन," अर्जुनने अत्यंत गंभीरपणे सत्य उलगडले. "याचा अर्थ तुझा बाप आणि त्यांचे मित्र... हे सगळे सामान्य लोक नव्हते. समीक्षा अचानक तुझ्या आयुष्यात आली नाहीये. तिला तुझ्या घरात अत्यंत पद्धतशीरपणे घुसवण्यात आलं होतं. आणि या सगळ्याची पाळंमुळं तुझ्या भूतकाळात दडलेली आहेत!"
रोहनला चक्कर आल्यासारखं झालं. ज्या कुटुंबावर त्याने आजवर अंधविश्वास ठेवला, तिथेच सगळ्यात मोठा धोका लपलेला होता. त्याचे स्वतःचे वडील आणि जोशी काका यांचे अशा भयंकर आंतरराष्ट्रीय गुन्हेगारी टोळीशी काय संबंध असू शकतात?
"आता तुला माझ्यासोबत पोलीस स्टेशनला यावं लागेल, रोहन. कारण आता तू फक्त एक पीडित नवरा नाहीयेस... तर या मोठ्या कटाचा एक मुख्य संशयित सुद्धा आहेस!" अर्जुनने खिशातून हातकड्या बाहेर काढल्या आणि रोहनच्या दिशेने पाऊल टाकले.
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग ८
रोहनच्या मनगटावर हातकड्या बसल्या आणि त्या थंड धातूच्या स्पर्शाने त्याला वास्तवाची भयंकर जाणीव झाली. आपले स्वतःचे वडील आणि त्यांचे मित्र जोशी काका एका मोठ्या गुन्हेगारी विश्वाचा भाग असू शकतात, हा विचारच त्याच्या मेंदूला सुन्न करत होता. "सर, माझा या सगळ्याशी काहीही संबंध नाही. माझे बाबा एक साधे निवृत्त बँक कर्मचारी होते. तुम्ही मला असं अटक नाही करू शकत!" रोहन हताशपणे ओरडला.
एसीपी अर्जुनने अत्यंत शांत पण करड्या आवाजात उत्तर दिले, "गुन्हेगारी जगात साधेपणा हाच सर्वात मोठा मुखवटा असतो, रोहन. सध्या तरी तुझ्या सुरक्षेसाठी आणि या प्रकरणाच्या तपासासाठी तुला माझ्यासोबत एटीएसच्या मुख्यालयात येणे गरजेचे आहे. जर तू निर्दोष असशील, तर घाबरण्याचे काहीच कारण नाही."
रोहनला पोलिसांच्या गाडीत बसवण्यात आले. बाहेर रात्रीचा अंधार अधिकच गडद झाला होता. सायरनचा कर्कश आवाज करत गाड्यांचा ताफा मुंबईच्या रस्त्यांवरून सुसाट वेगाने एटीएस मुख्यालयाच्या दिशेने निघाला. गाडीत बसल्याबसल्या रोहनला आपल्या बाबांच्या जुन्या आठवणी येऊ लागल्या. बाबा नेहमी कोणत्यातरी अज्ञात भीतीच्या छायेखाली असायचे आणि त्यांनी अचानक पुण्याचे जुने घर का विकले, हे त्याला आता नव्याने आणि संशयास्पदरीत्या आठवत होते.
एटीएस मुख्यालयात पोहोचल्यावर रोहनला एका बंद आणि अत्यंत थंड इंटेरोगेशन रूममध्ये बसवण्यात आले. समोरच्या भिंतीवर एक मोठी काच होती, जिच्या पलीकडून अर्जुन आणि इतर अधिकारी त्याच्यावर लक्ष ठेवून होते. काही वेळाने अर्जुन आत आला. त्याच्या हातात एक जाडजूड फाईल होती.
"आम्ही तुझ्या बाबांच्या बँक खात्यांची आणि जुन्या प्रॉपर्टीजची माहिती काढली आहे," अर्जुनने फाईल टेबलावर आदळत म्हटले. "तुझ्या बाबांच्या नावावर पुण्याच्या एका निर्जन भागात एक जुनं गोडाऊन आहे, ज्याची नोंद तुमच्या इन्कम टॅक्स रिटर्नमध्ये कधीच नव्हती. आणि विशेष म्हणजे, ते गोडाऊन जोशी काकांनी त्यांना मृत्यूच्या अवघे काही दिवस आधी हस्तांतरित केले होते. तिथे नक्की काय लपवलंय?"
रोहनचे डोळे पाणावले. "सर, मला खरंच काही माहित नाही. मी पुण्यात फक्त कॉलेजपर्यंत होतो, त्यानंतर मी नोकरीनिमित्त बाहेरच आहे. बाबांनी मला अशा कोणत्याच गोडाऊनबद्दल कधीच काहीही सांगितलं नाही. माझा विश्वास करा."
रोहन खोटं बोलत नाहीये, हे अर्जुनच्या अनुभवी नजरेने ओळखले होते. पण रहस्य खूप खोल आणि गुंतागुंतीचे होते. तेवढ्यात पीएसआय कदम अत्यंत घाईघाईने इंटेरोगेशन रूममध्ये आले. त्यांचा चेहरा प्रचंड तणावग्रस्त होता.
"सर, तो आपल्या हाती लागलेला धिप्पाड माणूस शुद्धीवर आलाय. आणि तो काहीतरी अत्यंत विचित्र बडबडतोय," कदम यांनी श्वास रोखत सांगितले.
अर्जुनने रोहनला तिथेच थांबण्यास सांगितले आणि तो कदम यांच्यासोबत दुसऱ्या सेलमध्ये गेला. तिथे तो खतरनाक माणूस एका लोखंडी खुर्चीला साखळदंडानी बांधलेला होता. अर्जुनला पाहताच तो विद्रूपपणे हसला. त्याच्या दातातून रक्त पाझरत होते.
"तुला वाटतंय तू जिंकलास, एसीपी?" त्या माणसाचा घोगरा आवाज त्या अंधाऱ्या खोलीत घुमला. "ती मुलगी जी पेटी घेऊन पळाली ना, ती पेटी फक्त एक लक्ष विचलित करणारी चाल होती. ब्लॅक स्कॉर्पियनला जे हवंय, ते त्या म्हाताऱ्याने खूप आधीच कुठेतरी लपवून ठेवलं होतं. आणि त्या खजिन्याचा रस्ता... फक्त आणि फक्त त्या पोराला... रोहनला माहित आहे!"
हे ऐकून अर्जुनच्या पायाखालची जमीनच सरकली. रोहन निर्दोष असला तरी, तो आता केवळ संशयित नव्हता, तर या भयंकर आंतरराष्ट्रीय गुन्हेगारी सिंडिकेटचे आणि त्या फरार समीक्षाचे सर्वात महत्त्वाचे जिवंत 'टार्गेट' बनला होता.
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग ९
त्या गुंडाचे शब्द ऐकून एसीपी अर्जुनच्या अंगावर काटा आला. रोहन, ज्याला तो आतापर्यंत एक सामान्य आणि निष्पाप नवरा समजत होता, तोच या संपूर्ण आंतरराष्ट्रीय गुन्हेगारी सिंडिकेटचा केंद्रबिंदू ठरला होता. ब्लॅक स्कॉर्पियनसारखी खतरनाक टोळी जर रोहनच्या मागावर असेल, तर त्याचा जीव सेकंदासेकंदाला धोक्यात होता.
अर्जुनने त्या गुंडाची कॉलर पकडून त्याला खुर्चीसकट ओढले. "काय लपवून ठेवलंय त्या म्हाताऱ्याने? आणि रोहनला त्याबद्दल कसं माहित असेल?" अर्जुन संतापाने ओरडला. पण तो गुंड फक्त एक विकृत हास्य हसला आणि त्याने आपले ओठ घट्ट मिटून घेतले. त्याच्या डोळ्यांत मृत्यूची भीती नव्हती, तर आपल्या बॉसप्रती असलेली एक भयंकर निष्ठा होती.
अर्जुन वेळ न दवडता तडक इंटेरोगेशन रूममध्ये परत आला. रोहन अजूनही डोक्याला हात लावून बसला होता. अर्जुनने थेट त्याच्या समोरची खुर्ची ओढली आणि त्याच्या डोळ्यांत डोळे घालून विचारले, "रोहन, मला शांतपणे आणि विचार करून सांग. तुझ्या बाबांनी मृत्यूआधी तुला काही खास गोष्ट दिली होती का? एखादी वस्तू, एखादं पत्र, किंवा एखादा निरोप?"
रोहनने गोंधळून अर्जुनकडे पाहिले. "सर, मी तुम्हाला आधीच सांगितलंय, मला काहीही..."
"मला नाही हे उत्तर नकोय रोहन!" अर्जुनचा आवाज खोलीत घुमला. "तुझा जीव धोक्यात आहे! समीक्षा तुला मारण्यासाठी कोणत्याही थराला जाऊ शकते. तुझ्या बाबांनी तुला नकळतपणे काहीतरी असं दिलंय, जे ब्लॅक स्कॉर्पियनला हवं आहे. आठव... लग्नाच्या वेळी, किंवा त्याआधी... काहीही असामान्य?"
रोहनने डोळे मिटले. त्याचे बाबा आणि जोशी काका यांचे चेहरे त्याच्या डोळ्यांसमोर तरळू लागले. बाबा नेहमी शांत असायचे, पण लग्नाच्या काही दिवस आधी ते खूपच तणावात दिसत होते. अचानक त्याला काहीतरी आठवले. तो झटकन् उभा राहिला. त्याचा हात आपोआप त्याच्या गळ्यातील एका काळ्या दोऱ्याकडे गेला.
"हा ताईत..." रोहन अडखळत म्हणाला. त्याने शर्टाच्या आतून एक जुना, चांदीचा आणि थोडासा गंजलेला ताईत बाहेर काढला. "बाबांनी मला लग्नाच्या आदल्या रात्री हा ताईत दिला होता. ते म्हणाले होते की हा आमच्या पूर्वजांचा आशीर्वाद आहे आणि याला कधीही स्वतःपासून वेगळं करू नकोस. मी आजवर तो कधीच काढला नाही."
अर्जुनने तो ताईत आपल्या हातात घेतला. तो वरून अतिशय सामान्य आणि जुनाट वाटत होता. पण अर्जुनच्या तीक्ष्ण नजरेने त्यातली एक असामान्य गोष्ट हेरली. त्या ताईताच्या एका बाजूला एक अत्यंत बारीक आणि गुंतागुंतीचे नक्षीकाम होते, जे एका विशिष्ट प्रकारच्या चावीच्या दात्यांसारखे दिसत होते!
"हा फक्त ताईत नाहीये रोहन... ही एका अतिशय सुरक्षित लॉकरची किंवा तिजोरीची मास्टर की आहे!" अर्जुनने तो ताईत एका छोट्या प्लास्टिक बॅगमध्ये सुरक्षित ठेवत म्हटले.
रोहनचे डोळे विस्फारले. "पण ही चावी कुठल्या तिजोरीची आहे? आणि त्यात असं काय आहे?"
"तेच शोधण्यासाठी आपल्याला आता पुण्याच्या त्या गोडाऊनमध्ये जावं लागेल," अर्जुन म्हणाला. त्याने आपला वायरलेस सेट काढला आणि पीएसआय कदम यांना एक गुप्त निरोप दिला. "कदम, दोन साध्या गाड्या आणि पाच अत्यंत विश्वासू कमांडोज तयार ठेवा. आपण आज रात्रीच पुण्याला निघतोय. आणि ही मोहीम अत्यंत गुप्त राहील. एटीएसमधल्या इतर कोणालाही याचा सुगावा लागता कामा नये."
अर्जुनला आता स्वतःच्याच खात्यातील लोकांवर संशय येऊ लागला होता. कारण समीक्षासारखी प्रशिक्षित किलर जर मुंबई पोलिसांना एवढ्या सहजतेने गुंगारा देऊ शकते, तर नक्कीच तिला आतून कोणीतरी मोठी मदत करत होतं.
रात्रीचे दोन वाजले होते. अर्जुन आणि रोहन साध्या वेशात एका काळ्या रंगाच्या एसयूव्हीमध्ये बसून पुण्याच्या दिशेने निघाले. गाडी हायवेवर सुसाट वेगाने धावत होती. पण त्यांना माहित नव्हते की, त्यांच्या गाडीचा पाठलाग एक काळी स्पोर्ट्स बाईक अत्यंत सावधपणे करत आहे... आणि त्या बाईकवर स्वार असलेली व्यक्ती दुसरी तिसरी कोणी नसून साक्षात मृत्यू घेऊन येणारी समीक्षा होती!
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग १०
पुणे-मुंबई एक्सप्रेस वेवर रात्रीचा भयाण अंधार पसरला होता. अर्जुनची काळ्या रंगाची एसयूव्ही ताशी १२० च्या वेगाने पुण्याच्या दिशेने धावत होती. गाडीत शांतता होती, फक्त इंजिनचा आणि बाहेरच्या वाऱ्याचा गुदमरवणारा आवाज घुमत होता. रोहन अजूनही त्या ताईताच्या आणि आपल्या बाबांच्या गुंतागुंतीच्या भूतकाळाच्या विचारात हरवला होता. त्याचे संपूर्ण आयुष्य एका रात्रीत एखाद्या भयानक स्वप्नासारखे बदलले होते.
अर्जुनचे लक्ष मात्र आजूबाजूच्या परिस्थितीवर होते. त्याने गाडीच्या रिअर-व्ह्यू मिररमध्ये बारकाईने पाहिले. एकच हेडलाईट त्यांच्या गाडीच्या मागे बऱ्याच अंतरावरून, पण एका समान गतीने सतत पाठलाग करत होती. ती एक काळी स्पोर्ट्स बाईक होती. अर्जुनच्या अनुभवी डोळ्यांनी लगेचच त्यातील धोका ओळखला.
"कदम, गाडीचा वेग आणखी वाढवा," अर्जुनने ड्रायव्हिंग सीटवर असलेल्या पीएसआय कदम यांना अत्यंत शांत पण ठाम आवाजात सांगितले.
कदम यांनी एक्सलेटर दाबला. गाडीचा वेग १४० च्या पार गेला. पण आश्चर्याची आणि काळजाचा ठोका चुकवणारी गोष्ट म्हणजे, मागची ती काळी बाईक सुद्धा त्याच वेगाने त्यांच्या जवळ येऊ लागली होती.
"सर, तो आपला पाठलाग करत आहे," कदम थोडे तणावात म्हणाले, त्यांचे लक्ष समोरच्या रस्त्यावर होते.
"तो नाही कदम... ती आहे," अर्जुनने आपली सर्व्हिस पिस्तूल बाहेर काढत ती लोड केली. "समीक्षा. ती एवढ्या सहजासहजी आपल्याला पुण्याच्या त्या गोडाऊनपर्यंत पोहोचू देणार नाही. तिला तो ताईत हवा आहे."
हे ऐकून रोहनने घाबरून मागे वळून पाहिले. अंधारात तो बाईकस्वार स्पष्ट दिसत नव्हता, पण त्या व्यक्तीने घातलेले काळे लेदर जॅकेट आणि हेल्मेट एखाद्या मृत्यूच्या दूतासारखे वाटत होते.
अचानक त्या बाईकस्वारने वेग प्रचंड वाढवला आणि ती एसयूव्हीच्या अगदी जवळ आली. तिने एका हाताने अतिशय शिताफीने बाईक चालवत दुसऱ्या हाताने एक अत्याधुनिक ऑटोमॅटिक पिस्तूल काढले आणि एसयूव्हीच्या मागील चाकाच्या दिशेने दोन-तीन गोळ्या झाडल्या.
गोळ्यांचा आवाज रात्रीच्या शांततेत भयानकपणे घुमला. सुदैवाने गोळ्या चाकाला लागल्या नाहीत, पण गाडीच्या मागच्या बंपरला घासून गेल्या. कदम यांचा गाडीवरचा ताबा थोडा सुटला आणि गाडी रस्त्यावर नागमोडी वळणे घेऊ लागली.
"रोहन, खाली वाक!" अर्जुन ओरडला. त्याने गाडीची काच खाली केली आणि वेगात धावणाऱ्या गाडीतून बाहेर डोकावून त्या बाईकच्या दिशेने दोन गोळ्या झाडल्या.
पण समीक्षा अत्यंत सफाईदारपणे त्या गोळ्या चुकवत होती. तिचे बाईकवरील नियंत्रण अमानवीय वाटावे इतके अफाट होते. अर्जुनला समजले की जर असाच वेगात पाठलाग सुरु राहिला, तर हायवेवर मोठा अपघात होऊ शकतो आणि रोहनचा जीव जाऊ शकतो.
"कदम, पुढच्या एक्झिटवरून गाडी सर्व्हिस रोडला घ्या. आपल्याला तिला मोकळ्या रस्त्यावरून एका अरुंद आणि कच्च्या रस्त्यावर वळवावे लागेल. तिथं तिची बाईक जास्त वेगात चालू शकणार नाही," अर्जुनने क्षणात नवीन रणनीती आखली.
कदम यांनी गाडीने अत्यंत वेगात हायवे सोडला आणि एका अंधाऱ्या, झाडीने वेढलेल्या कच्च्या रस्त्यावरून पुण्याच्या त्या जुन्या गोडाऊनच्या दिशेने वळण घेतले. पण समीक्षा हार मानणाऱ्यांपैकी नव्हती. ती सुद्धा आपली बाईक तिरपी करत, त्याच वेगाने त्यांच्या मागे त्या अंधाऱ्या जंगलाच्या रस्त्यावर शिरली. आता खऱ्या मृत्यूच्या खेळाला आणि लपाछपीला सुरुवात झाली होती.
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग ११
कच्च्या आणि खड्ड्यांनी भरलेल्या त्या अरुंद रस्त्यावर गाडी चालवणे कदम यांच्यासाठी अत्यंत कठीण जात होते. आजूबाजूला घनदाट झाडी होती आणि किर्रर्र आवाजाशिवाय तिथे कोणतीही चाहूल नव्हती. गाडीच्या हेडलाईट्सचा प्रकाश जेवढ्या अंतरापर्यंत पडत होता, तेवढाच रस्ता दिसत होता. मागून येणाऱ्या समीक्षाच्या बाईकचा वेग आता थोडा मंदावला होता, पण ती अजूनही त्यांच्या मागावरच होती.
"सर, गाडी जास्त वेगात चालवता येत नाहीये. रस्ता खूपच खराब आहे," कदम स्टीअरिंग सावरत म्हणाले.
"तिलाही या रस्त्याचा त्रास होत असेल. पण गाफील राहू नका," अर्जुनने खिडकीतून बाहेर नजर ठेवली होती. रोहन सीटवर खाली वाकून जीव मुठीत धरून बसला होता.
अचानक मागून येणाऱ्या समीक्षाने बाईकची हेडलाईट बंद केली!
सगळीकडे भयानक काळोख पसरला. अर्जुनने आरशात पाहिले, पण आता मागे काहीच दिसत नव्हते. फक्त बाईकच्या इंजिनचा अस्पष्ट आवाज येत होता. तो आवाजही काही क्षणांत जंगलाच्या शांततेत विरघळून गेला.
"सर, ती गायब झाली!" कदम आश्चर्याने म्हणाले.
"गाडी थांबवू नका, कदम. ही तिची चाल असू शकते," अर्जुनने सावधगिरीचा इशारा दिला.
पण अर्जुनचे शब्द पूर्ण होण्याआधीच जंगलाच्या अंधारातून, गाडीच्या उजव्या बाजूने एक जोरदार गोळी सुटली. ती गोळी थेट एसयूव्हीच्या पुढच्या चाकाला लागली. टायर फुटल्याचा मोठा आवाज झाला आणि गाडी प्रचंड वेगाने एका बाजूला ओढली गेली. कदम यांनी ब्रेक दाबून गाडी सावरण्याचा आटोकाट प्रयत्न केला, पण गाडी सटकत जाऊन रस्त्याच्या कडेला असलेल्या एका मोठ्या झाडावर आदळली.
धडकेमुळे गाडीतील एअरबॅग्स उघडल्या. रोहनचे डोके पुढच्या सीटला आदळले होते आणि त्याला थोडी चक्कर येत होती. अर्जुन आणि कदम यांनाही चांगलाच धक्का बसला होता, पण ते प्रशिक्षित असल्याने क्षणात सावरले.
"रोहन, ठीक आहेस ना?" अर्जुनने ओरडून विचारले आणि गाडीचा दरवाजा उघडून बाहेर उडी मारली. कदमही दुसऱ्या बाजूने बाहेर आले. दोघांनीही आपापली पिस्तुलं रोखून धरली होती.
जंगलात आता स्मशान शांतता होती. फुटलेल्या टायरचा आणि गाडीच्या इंजिनमधून येणाऱ्या वाफेचाच काय तो आवाज येत होता. समीक्षा कुठेच दिसत नव्हती.
तेवढ्यात झाडांच्या फांद्यांमधून काहीतरी वेगाने खाली पडल्याचा आवाज आला. अर्जुनने त्या दिशेने गोळी झाडली, पण ती फक्त एक तुटलेली फांदी होती. समीक्षा त्यांच्याशी मांजरा-उंदराचा खेळ खेळत होती. ती एक प्रशिक्षित किलर होती आणि अंधार हे तिचे सर्वात मोठे शस्त्र होते.
"समीक्षा! समोर ये! आता पळून जाण्याचा कोणताही मार्ग नाहीये," अर्जुनने अंधारात ओरडून आव्हान दिले.
ला उत्तर म्हणून कुणाचा तरी हसण्याचा अत्यंत थंड आणि क्रूर आवाज आला. तो आवाज एकाच वेळी चारही बाजूंनी येत असल्यासारखा वाटत होता. "एसीपी अर्जुन... तू मला काय पकडणार? तू तर स्वतःच एका मोठ्या चक्रव्यूहात अडकला आहेस." समीक्षाचा आवाज जंगलात घुमला.
त्याच क्षणी अर्जुनला जाणवले की हा खेळ त्यांना तिथेच अडकवून ठेवण्यासाठी आहे. त्याने झटकन मागे वळून गाडीकडे पाहिले. गाडीच्या मागच्या सीटचा दरवाजा उघडा होता आणि... रोहन तिथे नव्हता!
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग १२
गाडीचा मागचा दरवाजा सताड उघडा होता आणि सीट रिकामी होती. रोहन हवेत विरघळल्यासारखा गायब झाला होता. अर्जुनने संतापाने गाडीच्या टपावर एक जोरदार बुक्की मारली. "डॅम इट! आपण तिला अंडरएस्टिमेट केलं. तिने आपल्याला इथे मुद्दाम गुंतवून ठेवलं जेणेकरून ती रोहनला पळवू शकेल."
कदम यांनी टॉर्चचा प्रकाश आजूबाजूच्या झाडीत फेकला, पण तिथे कोणीही नव्हते. "सर, तिने रोहनला कसं नेलं असेल? आपण तर इथेच होतो."
"ती एकटी नाहीये कदम. तिचा बॅकअप इथे आधीपासूनच हजर असणार. तिने आपल्याला बरोबर या जाळ्यात ओढून आणलं," अर्जुनने जमिनीवरील टायरचे नवीन ठसे पाहिले. ते एका मोठ्या एसयूव्हीचे होते, समीक्षाच्या बाईकचे नाहीत. "ती रोहनला घेऊन त्या पुण्याच्या गोडाऊनकडेच गेली असणार. तिला तो ताईत आणि रोहन... दोन्ही तिथे लागतील."
"पण सर, आपली गाडी तर निकामी झाली आहे. आपण त्यांचा पाठलाग कसा करणार?" कदम हताशपणे म्हणाले.
अर्जुनने आपला फोन काढला. सुदैवाने तिथे थोडे नेटवर्क होते. त्याने पुण्याच्या स्थानिक पोलिसांना आणि हायवे पेट्रोलिंगला तातडीने अलर्ट पाठवला. "ती काळी एसयूव्ही पुण्याच्या हद्दीत पोहोचण्याआधी आपल्याला त्यांना अडवावे लागेल. कदम, हायवेवर जाऊन एखादी गाडी थांबवा. आपल्याला लवकरात लवकर तिथे पोहोचायचे आहे."
तिकडे, एका भरधाव वेगात जाणाऱ्या काळ्या एसयूव्हीमध्ये रोहनचे हात-पाय बांधलेले होते आणि तोंडावर पट्टी बांधलेली होती. त्याच्या शेजारी समीक्षा बसली होती. पण आता तिच्या डोळ्यांत ती थंड आणि निर्दयी चमक नव्हती... तिथे एक वेगळीच घाई आणि अस्वस्थता होती.
तिने रोहनच्या गळ्यातील तो ताईत अत्यंत काळजीपूर्वक आपल्या हातात घेतला आणि ती स्वतःशीच पुटपुटली, "मला माफ कर रोहन, पण त्या तिजोरीपर्यंत पोहोचण्यासाठी मला तुझी गरज आहे... आणि जर आपण तिथे वेळेत नाही पोहोचलो, तर ते लोक आपल्याला जिवंत सोडणार नाहीत."
रोहनने आश्चर्याने आणि भीतीने तिच्याकडे पाहिले. तिच्या बोलण्यातून असे वाटत होते की ती स्वतःही कुणाच्या तरी दहशतीखाली आहे. ब्लॅक स्कॉर्पियनचा खरा बॉस कोण होता? आणि समीक्षा त्याच्यासाठी काम करत होती की त्याच्यापासून आपला जीव वाचवून पळत होती?
समीक्षाने खिडकीबाहेर पाहिले. गाडी पुण्याच्या वेशीवर पोहोचत होती आणि समोरून पोलिसांच्या गाड्यांचे लाल-निळे दिवे चमकताना दिसत होते.
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग १३
समोर पोलिसांच्या गाड्यांचे लाल-निळे दिवे आणि बॅरिकेड्स पाहून एसयूव्ही चालवणाऱ्या गुंडाने गाडीचा वेग कमी केला. पण समीक्षाने त्याच्या डोक्याला पिस्तूल लावले. "गाडी थांबवू नकोस. थेट बॅरिकेड्स उडवून पुढे घे. जर आपण पकडले गेलो, तर तो आपल्याला जिवंत गाडेल," ती अत्यंत थंड पण भयावह आवाजात म्हणाली.
त्या गुंडाने एक्सलेटर पूर्ण दाबताच ती महाकाय काळी एसयूव्ही एका राक्षसासारखी पोलिसांच्या बॅरिकेड्सवर आदळली. लाकडी बॅरिकेड्सचे तुकडे हवेत उडाले आणि पोलिसांच्या गाड्यांना धडक देत ती गाडी पुण्याच्या हद्दीत शिरली. पोलिसांनी गाडीवर गोळीबार सुरु केला, पण गाडी बुलेटप्रूफ असल्यामुळे गोळ्या काचेवर आदळून खाली पडत होत्या.
रोहनच्या हृदयाचे ठोके वेगाने पडत होते. समीक्षाने त्याच्या तोंडावरची पट्टी काढली. "तुला श्वास घ्यायला त्रास होऊ नये म्हणून पट्टी काढतेय. पण जर ओरडण्याचा प्रयत्न केलास, तर माझा हात ट्रिगरवरून सुटायला वेळ लागणार नाही," ती त्याच्या डोळ्यांत डोळे घालून म्हणाली.
"समीक्षा... तू हे सगळं का करतेयस? तो 'ब्लॅक स्कॉर्पियन' नक्की कोण आहे?" रोहनने धापा टाकत विचारले.
समीक्षाने एक दीर्घ श्वास घेतला. तिच्या चेहऱ्यावरची कठोरता क्षणभरासाठी कमी झाली. "तो एक असा राक्षस आहे ज्याने माझं सगळं आयुष्य उद्ध्वस्त केलं. आणि तुझ्या बाबांच्या त्या गोडाऊनमध्ये अशी एक गोष्ट लपवली आहे, जी मला त्या राक्षसाच्या कैदेतून कायमची मुक्त करू शकते. तो ताईत त्या तिजोरीची चावी आहे, जी फक्त तुझ्या उपस्थितीनेच उघडेल."
काही वेळातच ती गाडी पुण्याच्या एका निर्जन आणि मोडकळीस आलेल्या गोडाऊनबाहेर येऊन थांबली. आजूबाजूला घनदाट काळोख होता. हे तेच गोडाऊन होते जे जोशी काकांनी रोहनच्या बाबांच्या नावावर केले होते.
समीक्षाने रोहनला गाडीतून बाहेर काढले. तिच्या एका हातात पिस्तूल होते आणि दुसऱ्या हातात रोहनचा कॉलर. गोडाऊनचे गंजलेले मोठे लोखंडी दार उघडून ते आत शिरले. आतमध्ये प्रचंड धूळ आणि कुबट वास होता.
"चला, त्या मागच्या खोलीकडे..." ती त्याला पुढे ढकलत म्हणाली.
पण अचानक गोडाऊनच्या अंधाऱ्या छतावरून एक मोठा लोखंडी पाईप थेट त्यांच्या समोर येऊन आदळला. समीक्षाने चपळाईने रोहनला मागे खेचले. गोडाऊनच्या आतून, त्या अंधारातून कुणाच्या तरी जड पावलांचा आवाज येऊ लागला.
"तू खूप हुशार आहेस समीक्षा... पण माझ्यापेक्षा नाही," अंधारातून एक अत्यंत भारी आणि क्रूर आवाज घुमला.
समीक्षाच्या हातातील पिस्तूल थरथरू लागले. ज्या आवाजाची तिला सर्वात जास्त भीती होती, तोच आवाज आज साक्षात तिच्या समोर उभा होता. ब्लॅक स्कॉर्पियनचा खरा सूत्रधार तिथे आधीच पोहोचला होता.
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग १४
गोडाऊनच्या त्या अंधाऱ्या कोपऱ्यातून एक आकृती हळूहळू प्रकाशात येऊ लागली. त्याच्या जड पावलांचा आवाज रोहनच्या काळजाचा ठोका चुकवत होता. समीक्षाने स्वतःची पिस्तूल त्या आकृतीवर रोखली होती, पण तिचे हात थरथरत होते. ती एक कसलेली किलर असूनही या माणसासमोर तिची अवस्था एखाद्या भित्र्या सशासारखी झाली होती.
प्रकाशात आलेला तो चेहरा पाहून रोहनला असा धक्का बसला की त्याचे पाय जमिनीला खिळून राहिले. त्याला स्वतःच्या डोळ्यांवर विश्वास बसत नव्हता.
"जोशी काका...?" रोहनच्या तोंडातून अत्यंत क्षीण आवाज बाहेर पडला.
होय, समोर उभा असलेला तो माणूस दुसरा तिसरा कोणी नसून जोशी काका होते! तेच जोशी काका ज्यांनी रोहन आणि समीक्षाचे लग्न लावून दिले होते आणि ज्यांचा तीन वर्षांपूर्वी एका भीषण कार अपघातात मृत्यू झाला होता, असा रोहनचा आजवर समज होता. पण आज ते साक्षात जिवंत समोर उभे होते. त्यांच्या चेहऱ्यावर एक क्रूर आणि विद्रूप हास्य होते.
"तुला वाटलं मी मेलोय? गुन्हेगारी जगात मृत्यू सुद्धा एक मोठी चाल असते, रोहन." जोशी काका अत्यंत थंड आवाजात म्हणाले. त्यांच्या मागे अंधारातून चार अत्यंत खतरनाक दिसणारे हत्यारबंद गुंड बाहेर आले आणि त्यांनी समीक्षा व रोहनला चारही बाजूंनी घेरले.
"मला माहित होतं तू इथेच येशील समीक्षा. कारण त्या म्हाताऱ्याने... रोहनच्या बापाने मला धोका दिला होता. सिंडिकेटचे सर्वात महत्त्वाचे सिक्रेट डॉक्युमेंट्स आणि करोडो रुपयांचे डायमंड्स त्याने या गोडाऊनमधल्या गुप्त तिजोरीत लपवून ठेवले आणि त्याची मास्टर की या मूर्ख मुलाच्या गळ्यात बांधली." जोशी काकांनी रोहनकडे अत्यंत तिरस्काराने पाहत सांगितले.
समीक्षाने दातओठ खाल्ले. "तू माझ्या आयुष्याशी खेळलास. मला याच्या आयुष्यात घुसवलंस आणि नंतर मलाच मारायला स्नायपर पाठवलास?"
"कारण तू आता माझ्या कामाची राहिली नव्हतीस. आणि मला कोणत्याही पुराव्यांना जिवंत ठेवायचे नव्हते." जोशी काकांनी आपल्या हातातील पिस्तूल रोहनच्या डोक्यावर रोखले. "चल, तो ताईत काढ आणि ती तिजोरी उघड. नाहीतर आज खरोखरच तुझ्या आयुष्याचा शेवटचा दिवस असेल."
रोहनला आता सर्व खेळ समजला होता. त्याच्या साध्याभोळ्या वडिलांना कदाचित जोशी काकांच्या गुन्हेगारी कारवायांची माहिती मिळाली असावी. आणि म्हणूनच जोशी काकांनी स्वतःच्या मृत्यूचा बनाव रचून हे सगळं मिळवण्याचा डाव आखला होता.
रोहनने थरथरत्या हाताने गळ्यातील तो जुना ताईत काढला. समीक्षाच्या डोळ्यांत हतबलता होती. चारही बाजूंनी बंदुका रोखलेल्या असल्याने ती काहीच करू शकत नव्हती.
गोडाऊनच्या अगदी शेवटच्या भिंतीजवळ एक जुनी आणि गंजलेली लोखंडी कपाट वजा तिजोरी होती. जोशी काकांनी रोहनला धक्का देत त्या तिजोरीकडे नेले. "लाव तो ताईत त्या खाचेत आणि उघड हे दार!"
रोहनने तो ताईत त्या विशिष्ट खाचेत लावला. एक कटकन आवाज झाला. तिजोरीचे जड दार हळूहळू उघडू लागले. जोशी काकांच्या डोळ्यांत एक हावरट चमक आली. ते डायमंड्स आणि सिक्रेट फाईल्स मिळवण्यासाठी ते वेडे झाले होते.
पण तिजोरीचे दार पूर्ण उघडताच समोर जे दृश्य दिसले, ते पाहून जोशी काकांसोबत समीक्षा आणि रोहनचेही डोळे आश्चर्याने विस्फारले. तिजोरीत हिरे किंवा कोणतीही फाईल नव्हती... तिथे फक्त एक लाल रंगाचा टाईम बॉम्ब ठेवलेला होता आणि त्याचा टायमर वेगाने उलटी मोजणी करत होता... ०५... ०४... ०३...
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग १५
०३... ०२... ०१...
तिजोरीतील तो लाल रंगाचा टायमर पाहून जोशी काकांचे डोळे भीतीने पांढरे झाले. पैशाच्या आणि सत्तेच्या लालसेत त्यांनी स्वतःलाच मृत्यूच्या जाळ्यात ढकलले होते. त्यांना तिथून पळण्याची साधी संधीही मिळाली नाही.
पण समीक्षा एक कसलेली किलर होती. मृत्यूला अत्यंत जवळून पाहण्याची तिला सवय होती. टायमर शून्यावर जाण्याच्या अवघ्या एका सेकंदाआधी तिने स्वतःला रोहनच्या अंगावर झोकून दिले आणि त्याला घेऊन ती जमिनीवर एका मोठ्या लाकडी खोक्याच्या आडोशाला कोसळली.
धडडडडड!
एक कानठळ्या बसवणारा आणि महाभयंकर स्फोट झाला. त्या जुन्या गोडाऊनच्या भिंती हादरल्या. आगीचे लोळ आणि धुराचे प्रचंड लोट सर्वत्र पसरले. तिजोरीचे जड लोखंडी तुकडे आणि सिमेंटचा ढिगारा जोशी काका आणि त्यांच्या गुंडांवर कोसळला. काही क्षणांपूर्वी असलेला तो क्रूर बॉस आता आगीच्या भक्ष्यस्थानी पडला होता.
रोहनचे कान सुन्न झाले होते. डोळ्यांसमोर फक्त धूळ आणि अंधार होता. तो खोकलू लागला. त्याच्या अंगावर पडलेले लाकडी तुकडे बाजूला करत समीक्षाने त्याला ओढून उभे केले. तिच्या कपाळावरून रक्त वाहत होते, पण तिच्या डोळ्यांतली सतर्कता कायम होती.
"रोहन, उठ! आपल्याला इथून लगेच निघावे लागेल. तुझ्या बाबांनी जोशीला फसवण्यासाठी हा खोटा सापळा रचला होता. खरा खजिना आणि फाईल्स नक्कीच दुसऱ्या कुठल्यातरी सुरक्षित ठिकाणी आहेत," ती धापा टाकत म्हणाली.
पण ते दोघे बाहेर पडण्याच्या मार्गाकडे धावणार, तितक्यात गोडाऊनच्या मुख्य दरवाजातून पोलिसांच्या गाड्या धडकल्या. पांढऱ्या प्रखर दिव्यांचा प्रकाश गोडाऊनमध्ये पसरला.
"समीक्षा! शस्त्र खाली ठेव!" एसीपी अर्जुनचा करारी आवाज त्या धुराच्या लोटातून घुमला. त्याच्यासोबत असलेल्या कमांडोजनी चारी बाजूंनी पोझिशन घेतली होती.
समीक्षाला समजले की आता पळण्याचा कोणताही मार्ग उरलेला नाही. पण ती सहजासहजी हार मानणाऱ्यांपैकी नव्हती. तिने अत्यंत चपळाईने रोहनचा हात पकडला आणि त्याला स्वतःच्या पुढे ढाल म्हणून उभे केले. तिच्या हातातील पिस्तूल पुन्हा एकदा रोहनच्या डोक्यावर होते.
"मागे व्हा एसीपी! नाहीतर हा मुलगा इथल्या इथेच मरेल," ती अत्यंत थंड आवाजात ओरडली.
रोहन पूर्णपणे हतबल झाला होता. काही क्षणांपूर्वी स्वतःचा जीव धोक्यात घालून त्याला वाचवणारी समीक्षा आता पुन्हा एकदा त्याला ढाल बनवून वापरत होती. तिचा कोणता चेहरा खरा होता, हे रोहनला समजेनासे झाले होते.
"समीक्षा, तो स्फोट आणि हे सगळं पाहिल्यानंतरही तुला पळून जाता येईल असं वाटतंय? पूर्ण गोडाऊनला वेढा पडलाय," अर्जुन अत्यंत शांतपणे म्हणाला, पण त्याची पिस्तूल अचूकपणे समीक्षावर रोखलेली होती.
अचानक गोडाऊनच्या मागच्या भिंतीकडून एक मोठा आवाज झाला. स्फोटाच्या आगीमुळे जुनी भिंत कोसळली होती आणि त्यातून बाहेर पडण्याचा एक अंधारलेला रस्ता तयार झाला होता. समीक्षाच्या चेहऱ्यावर एक उपहासात्मक हास्य उमटले.
"मी माझा रस्ता स्वतः बनवते, एसीपी," असे म्हणत तिने अर्जुनच्या दिशेने कव्हर फायर केले आणि रोहनची कॉलर पकडून ओढत ती त्या कोसळलेल्या भिंतीच्या अंधारात नाहीशी झाली.
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग १६
गोडाऊनच्या मागच्या बाजूला असलेल्या घनदाट झाडीतून पळताना रोहनचे पाय रक्ताळले होते. समीक्षा त्याला अक्षरशः फरफटत नेत होती. मागे पोलिसांच्या बुटांचा आवाज आणि टॉर्चचे प्रकाशझोत अंधारात इकडेतिकडे फिरत होते. पण समीक्षाला जंगलातील वाटांची अचूक माहिती होती. तिने रोहनला एका खोलगट आणि लपलेल्या खंदकात ओढले आणि त्याच्या तोंडावर हात ठेवला.
वरतून पोलिसांची पावले वाजली. "इकडे शोधा! ते जास्त दूर गेले नसतील!" पीएसआय कदम यांचा आवाज आला. काही वेळाने तो आवाज आणि प्रकाश दूर निघून गेला.
समीक्षाने रोहनच्या तोंडावरचा हात काढला आणि ती तिथेच जमिनीवर कोसळली. तिच्या कपाळावरची जखम भयंकर होती आणि त्यातून सतत रक्त वाहत होते.
रोहनने तिच्याकडे रागाने आणि गोंधळाने पाहिले. "तू नक्की कोण आहेस? मगाशी मला वाचवलंस आणि परत मलाच पोलिसांसमोर ढाल बनवलंस? तुला माझ्याकडून नक्की काय हवंय?"
समीक्षाने एक कडवट हास्य केले. "जर मी तुला ढाल बनवलं नसतं, तर अर्जुनच्या कमांडोजनी आपल्याला तिथेच गोळ्या घातल्या असत्या. आणि मला तुझ्याकडून काहीही नकोय... मला फक्त त्या फाईल्स हव्या आहेत." तिने स्वतःच्या शर्टचा काही भाग फाडून कपाळावर घट्ट बांधला.
"त्या फाईल्समध्ये असं काय आहे?" रोहनने विचारले.
"माझं स्वातंत्र्य," समीक्षा अत्यंत खिन्न आवाजात म्हणाली. "माझे खरे आई-वडील कोण होते, हे मला माहित नाही. ब्लॅक स्कॉर्पियनने मला लहानपणीच एका अनाथ आश्रमातून उचललं होतं. त्यांनी मला ब्लॅकमेल करून एक निर्दयी हत्यार बनवलं. पण तुझ्या बाबांना त्यांच्या या सगळ्या काळ्या धंद्यांची आणि आंतरराष्ट्रीय रॅकेटची माहिती मिळाली होती. त्यांनी त्या सगळ्या पुराव्यांच्या फाईल्स गोळा केल्या होत्या. जर त्या फाईल्स पोलिसांच्या हाती लागल्या, तर सिंडिकेट कायमचं उद्ध्वस्त होईल आणि मी या नरकातून कायमची मुक्त होईन."
रोहनला आता तिच्या कठोर चेहऱ्यामागे लपलेली एक भयंकर वेदना दिसू लागली. "पण बाबांनी त्या फाईल्स कुठे लपवल्या असतील? तो ताईत तर एका खोट्या तिजोरीची चावी निघाला."
रोहन विचार करू लागला. बाबांच्या शेवटच्या दिवसांच्या आठवणी तो पुन्हा पुन्हा आठवू लागला. अचानक त्याला काहीतरी आठवले.
"समीक्षा..." रोहनचा आवाज थरथरला. "बाबा मला लग्नाच्या आधी म्हणाले होते की, जीवनात कधीही सगळीकडे अंधार वाटला, तर आपल्या जुन्या गावी, वाईला जायचं. तिथे महागणपतीच्या मंदिराजवळ आपल्या पूर्वजांचं एक जुनं आणि बंद पडलेलं घर आहे. त्यांनी मला त्या घराची एक जुनी चावी दिली होती!"
समीक्षाच्या डोळ्यांत एक नवी आशेची चमक आली. "तेच आहे! खरा खजिना आणि पुराव्यांच्या फाईल्स तिथेच असणार. आपल्याला लवकरात लवकर वाईला पोहोचावं लागेल."
पण त्यांना माहित नव्हते की, त्यांच्या या संवादाचे स्पष्ट रेकॉर्डिंग एका अत्यंत छोट्या मायक्रोफोनमध्ये होत होते, जो गोडाऊनमध्ये झालेल्या झटापटीत एका अज्ञाताने रोहनच्या कॉलरला अत्यंत शिताफीने लावला होता. आणि तो अज्ञात, खरा ब्लॅक स्कॉर्पियन आता वाईच्या दिशेने निघण्याच्या तयारीत होता.
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग १७
जंगलातील तो खंदक आता सुरक्षित राहिला नव्हता. पोलिसांची शोधमोहीम कधीही त्यांच्यापर्यंत पोहोचू शकत होती. समीक्षाने अत्यंत सावधपणे रोहनला बाहेर काढले. पहाटेचे चार वाजत आले होते आणि हवेत एक बोचरी थंडी होती. दोघांनाही लवकरात लवकर पुण्याबाहेर पडणे गरजेचे होते.
"आपल्याला एखादं वाहन शोधावं लागेल," समीक्षा जंगलाच्या कडेने हायवेच्या दिशेने चालत म्हणाली. थोड्याच अंतरावर एका ढाब्याबाहेर काही गाड्या उभ्या होत्या. त्यातली एक राखाडी रंगाची मारुती अर्टिगा समीक्षाने हेरली. गाडीचा मालक बहुधा ढाब्यात झोपला होता. समीक्षाने अत्यंत शिताफीने गाडीच्या खिडकीची काच थोडीशी सरकवली आणि लॉक उघडले. तिने स्टीअरिंगखालच्या वायर जोडल्या आणि अवघ्या काही सेकंदात गाडी चालू केली. रोहन गुपचूप शेजारच्या सीटवर जाऊन बसला.
अर्टिगा हायवेला लागली आणि सुसाट वेगाने वाईच्या दिशेने धावू लागली. टोल नाक्यावर पोलिसांची नाकाबंदी असू शकते, हे ओळखून समीक्षाने मुख्य रस्ता सोडून आतल्या कच्च्या आणि डोंगराळ वाटांची निवड केली.
गाडीत बराच वेळ शांतता होती. रोहनच्या मनात विचारांचे काहूर माजले होते. काल रात्रीपर्यंत जो एक सामान्य नवरा होता, तो आज एका आंतरराष्ट्रीय गुन्हेगारी सिंडिकेटच्या रडारवर होता.
"समीक्षा..." रोहनने शांतता भंग करत विचारले, "जर आपण त्या फाईल्स मिळवल्या, तर पुढे काय? तू पोलिसांना शरण जाणार का?"
समीक्षाची नजर समोरच्या रस्त्यावर रोखलेली होती. "माझ्यासारख्या लोकांसाठी पोलिसांचा तुरुंग आणि ब्लॅक स्कॉर्पियनची कैद यात काहीच फरक नसतो रोहन. मला फक्त एक नवीन आयुष्य हवंय. जिथे मला कुणी ओळखणार नाही. पण त्याआधी मला त्या राक्षसाला संपवावं लागेल."
तिकडे पुण्याच्या एटीएस मुख्यालयात एसीपी अर्जुनला एक मोठा धक्का बसला होता. गोडाऊनमध्ये मारल्या गेलेल्या जोशी काकांचा डीएनए रिपोर्ट नुकताच आला होता. तो रिपोर्ट सांगत होता की मारला गेलेला माणूस खरा जोशी काका नव्हता, तर प्लास्टिक सर्जरी केलेला त्यांचा एक डुप्लिकेट होता! खरा ब्लॅक स्कॉर्पियन आणि खरा जोशी काका अद्याप जिवंत होता आणि तो रोहनच्या प्रत्येक हालचालीवर लक्ष ठेवून होता.
सकाळचे ऊन पडू लागले होते. मारुती अर्टिगा आता साताऱ्याच्या हद्दीत पोहोचली होती आणि वाईच्या दिशेने जाणारा घाट रस्ता सुरु झाला होता. लांबून वाईचे महागणपती मंदिर आणि नदीचा शांत किनारा दिसू लागला होता. पण रोहनच्या कॉलरला लागलेला तो छोटा मायक्रोफोन अजूनही चालू होता आणि त्यांच्या मागे एक काळी एसयूव्ही अत्यंत वेगाने घाटाचे रस्ते पार करत येत होती. मृत्यू अगदी त्यांच्या उंबरठ्यावर पोहोचला होता.
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग १८
मारुती अर्टिगा वाईच्या वेशीवर पोहोचली. सकाळच्या शांत वातावरणात कृष्णा नदीच्या पात्रातील पाण्याची संथ हालचाल आणि महागणपती मंदिराच्या घंटांचा नाद ऐकू येत होता. पण रोहन आणि समीक्षाच्या मनात मात्र एका भयंकर वादळाची चाहूल होती. वाईचे हे शांत आणि निवांत गाव आता एका भयंकर गुन्हेगारी कटाचा केंद्रबिंदू बनणार होते.
समीक्षाने गाडी मंदिरापासून थोड्या अंतरावर एका गल्लीत लपवून उभी केली. रोहनच्या आठवणींनुसार ते त्याचे जुने आणि पडके वाड्यातील घर मंदिराच्या मागच्या बाजूला एका अरुंद बोळात होते. ते घर गेली अनेक वर्षे बंदच होते. लाकडी दरवाजावर एक मोठे, गंजलेले कुलूप लटकत होते.
रोहनने खिशातून बाबांनी दिलेली ती जुनी पितळी चावी काढली. त्याचे हात थरथरत होते. चावी कुलुपात फिरवली आणि एका करकरणाऱ्या आवाजासोबत ते जुने कुलूप उघडले. घरात पाऊल टाकताच एक कुबट, बंदिस्त हवेचा वास त्यांच्या नाकात शिरला. आतमध्ये सर्वत्र धुळीचे साम्राज्य होते आणि कोळ्यांची जळमटे लटकत होती.
"बाबांनी इथे नक्की काय लपवून ठेवलं असेल?" रोहन आजूबाजूला नजर फिरवत म्हणाला.
"वेळ वाया न घालवता शोधायला सुरुवात कर. फाईल्स, पेन ड्राईव्ह, एखादी छोटी तिजोरी... काहीही असू शकतं," समीक्षाने खिडक्यांच्या फटीतून बाहेर नजर ठेवत सांगितले.
दोघांनीही पूर्ण घर पिंजून काढले. जुनी लाकडी कपाटे, माळ्यावरील पेट्या, स्वयंपाकघरातील कोनाडे... सर्व काही तपासले. पण त्यांना काहीही संशयास्पद किंवा महत्त्वाचे सापडले नाही.
निराशेने रोहन एका जुन्या लाकडी खांबाला टेकून खाली बसला. "इथे काहीच नाहीये समीक्षा. कदाचित बाबांचे ते शब्द फक्त एक भ्रम असतील."
समीक्षाने एक दीर्घ श्वास सोडला. ती रोहनच्या जवळ आली. अचानक तिची नजर रोहनच्या कॉलरकडे गेली. तिथे एक अत्यंत सूक्ष्म, काळ्या रंगाचा छोटासा ठिपका दिसत होता. तिने संशयाने तो ठिपका ओढून काढला. तो एक अत्याधुनिक मायक्रो जीपीएस ट्रॅकर आणि मायक्रोफोन होता!
समीक्षाचे डोळे भीतीने विस्फारले. "रोहन... आपण ट्रॅक होत होतो! तो इथपर्यंत पोहोचलाय!" तिने तो मायक्रोफोन पायाखाली चिरडून टाकला.
पण खूप उशीर झाला होता.
घराच्या लाकडी दरवाजावर एका जोराची लाथ पडली आणि तो जुना दरवाजा कडाडून खाली कोसळला. दरवाजाच्या चौकटीत काळ्या कपड्यांमधली एक उंच आकृती उभी होती. त्याच्या हातात एक अत्याधुनिक रायफल होती. तो खरा जोशी काका होता... खरा ब्लॅक स्कॉर्पियन! त्याच्या चेहऱ्यावर आता कोणताही मुखवटा नव्हता. फक्त एका राक्षसाची क्रूरता होती.
"स्वागत आहे, रोहन," जोशी काकांचा थंड आवाज घरात घुमला. "तुझ्या बापाने मला खूप पळवलं, पण शेवटी तूच मला या खजिन्यापर्यंत घेऊन आलास." त्यांच्या मागे आणखी काही हत्यारबंद गुंड घरात शिरले.
समीक्षाने आपली पिस्तूल काढण्याचा प्रयत्न केला, पण त्याआधीच एका गुंडाने तिच्या हातावर रायफलच्या मागच्या भागाने जोरदार प्रहार केला. पिस्तूल लांब जाऊन पडली आणि समीक्षा वेदनेने खाली कोसळली.
जोशी काकांनी रोहनच्या कॉलरला धरून त्याला वर उचलले. "आता सांग... कुठे आहेत त्या फाईल्स? नाहीतर या क्षणी या मुलीच्या डोक्यात गोळी घालेन!"
रोहन हतबल झाला होता. त्याला खरंच फाईल्स कुठे आहेत हे माहित नव्हते. पण अचानक, त्याला लाकडी खांबाला टेकून बसताना लागलेला एक विचित्र स्पर्श आठवला. त्या खांबाच्या लाकडात एक छोटी, चौकोनी खाच होती, जी धुळीमुळे लपली गेली होती!
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग १९
रोहनचा श्वास कोंडला होता. जोशी काकांच्या रायफलचे टोक समीक्षाच्या कपाळावर अगदी टेकलेले होते. तिच्या डोक्यातून वाहणारे रक्त तिच्या चेहऱ्यावरून खाली ओघळत होते. रोहनला आता कोणताही विचार करायला वेळ नव्हता. त्याला कोणत्याही परिस्थितीत समीक्षाचा जीव वाचवायचा होता.
"थांबा!" रोहन ओरडला. त्याचे लक्ष अजूनही त्या लाकडी खांबाकडेच होते. "मला... मला माहित आहे ते कुठे आहे."
जोशी काकांच्या चेहऱ्यावर एक क्रूर हास्य उमटले. त्यांनी समीक्षाच्या कपाळावरून रायफल थोडी बाजूला केली. "हुशार मुलगा. सांग, कुठे लपवलाय तो खजिना?"
रोहन हळूहळू त्या जुन्या आणि भक्कम लाकडी खांबाजवळ गेला. त्याने खांबावरील धूळ आपल्या हाताने साफ केली. तिथे एक अत्यंत बारकाईने कोरलेली चौकोनी खाच होती, जी साध्या डोळ्यांनी दिसणे जवळजवळ अशक्य होते. रोहनने आपला अंगठा त्या खाचेत घट्ट दाबला आणि एक विशिष्ट पद्धतीने तो लाकडी तुकडा बाजूला सरकवला.
एका क्लिक आवाजासोबत त्या खांबाचा एक छोटासा भाग बाहेर आला. तो एक गुप्त कप्पा होता!
जोशी काकांनी वेडेपणाने त्या कप्प्याकडे झेप घेतली. त्यांनी आत हात घातला आणि एक लाल रंगाची मखमली पिशवी व एक चांदीच्या धातूमध्ये कव्हर केलेला पेन ड्राईव्ह बाहेर काढला. त्यांनी ती लाल पिशवी उघडली आणि त्यांच्या डोळ्यांत हावरटपणाची चमक आली. त्या पिशवीत करोडो रुपयांचे अस्सल आणि दुर्मिळ हिरे होते. आणि तो पेन ड्राईव्ह... ज्यामध्ये ब्लॅक स्कॉर्पियन सिंडिकेटचे सर्व काळे धंदे, आंतरराष्ट्रीय बँक खाती आणि राजकीय लागेबांधे यांचे भक्कम पुरावे होते.
"अखेर! अखेर हे सगळं माझ्या हातात आलं!" जोशी काका वेड्यासारखे हसत होते. त्यांनी आपल्या गुंडांकडे पाहिले. "आता या दोघांची मला कोणतीही गरज नाही. संपवून टाका यांना!"
गुंडांनी आपल्या रायफल्स रोहन आणि समीक्षावर रोखल्या. रोहनने डोळे मिटले. पण त्याच क्षणी, समीक्षा जिथे पडली होती, तिथल्या जमिनीवरचे काहीतरी तिने आपल्या हातात घट्ट पकडले होते. मगाशी गुंडाच्या प्रहाराने खाली पडताना तिने जमिनीवरील मुठभर धूळ आणि वाळू हातात गोळा केली होती!
गुंडांनी ट्रिगर दाबण्याआधीच समीक्षाने वाघासारखी झेप घेतली आणि ती सर्व धूळ जोशी काकांच्या आणि समोरच्या दोन गुंडांच्या डोळ्यांत अत्यंत वेगाने भिरकावली.
"आआआ!" जोशी काका डोळे चोळत मागे सरकले, त्यांच्या हातातून ती लाल पिशवी आणि पेन ड्राईव्ह खाली पडला.
समीक्षाने क्षणाचाही विलंब न करता जमिनीवर पडलेली आपली पिस्तूल उचलली आणि एका गुंडाच्या पायावर गोळी झाडली. गोळीबाराचा आवाज त्या जुन्या घरात आणि वाईच्या शांत वातावरणात भयानकपणे घुमला. घरात प्रचंड गोंधळ उडाला. रोहनने पटकन तो चांदीचा पेन ड्राईव्ह जमिनीवरून उचलला आणि तो खिशात कोंबला.
"रोहन, पळ!" समीक्षा ओरडली आणि तिने रोहनला मागच्या दाराच्या दिशेने ढकलले.
पण तेवढ्यात घराच्या बाहेरून पोलिसांच्या गाड्यांचे सायरन आणि टायर घासल्याचे मोठे आवाज येऊ लागले. एसीपी अर्जुनची टीम वाईमध्ये पोहोचली होती!
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग २०
पोलिसांच्या सायरनच्या आवाजाने जोशी काकांच्या चेहऱ्यावरील क्रूर हास्य गायब झाले. "बाहेरचे दरवाजे बंद करा!" ते आपल्या गुंडांवर ओरडले. पण तोपर्यंत एसीपी अर्जुनने कमांडोजसह त्या जुन्या घराला चारही बाजूंनी वेढा घातला होता.
"जोशी! घर चारही बाजूंनी घेरलं आहे. स्वतःला कायद्याच्या हवाली कर!" अर्जुनचा करारी आवाज मेगाफोनवरून बाहेरून घुमला.
घरात आता मृत्यूचे तांडव सुरु झाले. जोशी काकांच्या गुंडांनी खिडक्यांमधून पोलिसांवर बेछूट गोळीबार सुरु केला. पोलिसांनीही चोख प्रत्युत्तर दिले. गोळ्यांच्या आवाजाने वाईचे ते शांत घर हादरून गेले. लाकडी खिडक्या आणि जुन्या विटांचे तुकडे हवेत उडत होते.
या गोंधळाचा फायदा घेत समीक्षाने रोहनला एका भक्कम भिंतीच्या आडोशाला ओढले. "तो पेन ड्राईव्ह स्वतःच्या जीवापेक्षा जास्त सुरक्षित ठेव रोहन. त्यात फक्त ब्लॅक स्कॉर्पियनचे पुरावे नाहीत, तर तो माझं स्वातंत्र्य मिळवण्याचा एकमेव मार्ग आहे," ती श्वास रोखून म्हणाली.
पण जोशी काकांचे लक्ष अजूनही त्या पेन ड्राईव्हवरच होते. पोलिसांच्या गोळीबारातून वाचत ते अत्यंत चपळाईने सरपटत रोहन आणि समीक्षा लपलेल्या दिशेने आले. त्यांच्या हातातील रायफलची गोळी संपली होती, पण त्यांनी खिशातून एक मोठा, धारदार चाकू काढला होता.
अचानक त्यांनी समीक्षाच्या पायाला पकडून तिला आपल्याकडे ओढले. गोळी लागल्यामुळे आधीच जखमी असलेली समीक्षा तोल जाऊन जमिनीवर आदळली. जोशी काकांनी क्षणाचाही विलंब न करता तिच्या गळ्यावर तो थंडगार चाकू ठेवला.
"रोहन! तो पेन ड्राईव्ह माझ्याकडे दे, नाहीतर एका सेकंदात हिची मान धडावेगळी करेन!" जोशी काकांचे डोळे पैशाच्या आणि सत्तेच्या लालसेने लालबुंद झाले होते.
रोहनच्या पायाखालची जमीन पुन्हा एकदा सरकली. खिशातला तो चांदीचा पेन ड्राईव्ह त्याच्या बोटांना जाणवत होता. एकीकडे संपूर्ण सिंडिकेटला उद्ध्वस्त करणारे पुरावे आणि दुसरीकडे समीक्षाचा जीव!
"नाही रोहन! त्याला तो पेन ड्राईव्ह देऊ नकोस! तो आपल्याला जिवंत सोडणार नाही!" समीक्षा गळ्यावर चाकू असूनही निर्भयपणे ओरडली.
पण रोहन आता तो जुना, सामान्य आणि भित्रा नवरा राहिला नव्हता. या एका दिवसाच्या थराराने त्याला खूप काही शिकवले होते. त्याने खिशातून तो पेन ड्राईव्ह काढला आणि तो जोशी काकांच्या दिशेने हवेत भिरकावला.
जोशी काकांचा हव्यास त्यांचा सर्वात मोठा शत्रू ठरला. त्यांनी चाकू समीक्षाच्या गळ्यावरून थोडा बाजूला करत तो पेन ड्राईव्ह झेलण्यासाठी हवेत हात झेपवला.
हीच ती एका सेकंदाची संधी होती ज्याची समीक्षा वाट पाहत होती. आणि त्याच क्षणी घराचा मागचा लाकडी दरवाजा तोडून एसीपी अर्जुन पिस्तूल रोखून घरात शिरला!
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग २१
हवेत भिरकावलेला तो चांदीचा पेन ड्राईव्ह पकडण्यासाठी जोशी काकांनी आपला हात पुढे केला आणि त्यांचा समीक्षाच्या गळ्यावरचा चाकू थोडा सैल झाला. हीच ती एका सेकंदाची संधी होती, जिची समीक्षा वाट पाहत होती. एका कसलेल्या किलरच्या वेगाने तिने जोशी काकांच्या मनगटावर जोरदार प्रहार केला. चाकू त्यांच्या हातातून निसटून दूर जाऊन पडला.
त्याच क्षणी मागचा दरवाजा तोडून घरात शिरलेल्या एसीपी अर्जुनने अजिबात वेळ न दवडता आपला ट्रिगर दाबला.
धाड! धाड!
दोन गोळ्या अचूकपणे जोशी काकांच्या दोन्ही पायांवर लागल्या आणि ते वेदनेने किंचाळत जमिनीवर कोसळले. त्यांचा तो चांदीचा पेन ड्राईव्ह पकडण्याचा मनसुबा हवेतच विरघळला. पेन ड्राईव्ह जमिनीवर पडला आणि रोहनने चपळाईने पुढे होऊन तो आपल्या ताब्यात घेतला.
बाहेरून आलेल्या पोलिसांच्या कमांडोजनी घरातल्या उरल्यासुरल्या गुंडांना अवघ्या काही क्षणांत घेरून त्यांच्या मुसक्या आवळल्या. घरातला गोळीबार थांबला आणि मृत्यूचा तो भयंकर खेळ एकदाचा संपला.
एसीपी अर्जुनने आपली पिस्तूल होल्स्टरमध्ये ठेवत जोशी काकांकडे पाहिले. ते रक्ताच्या थारोळ्यात जमिनीवर तडफडत होते. सत्तेचा आणि पैशांचा त्यांचा माज आता पूर्णपणे उतरला होता.
"तुझा खेळ संपलाय जोशी," अर्जुन अत्यंत कठोर आवाजात म्हणाला. "पोलीस व्हॅनमध्ये टाका याला!"
रोहनने एक मोठा सुटकेचा निश्वास टाकला. त्याचे डोळे पाणावले होते. एका सामान्य माणसाने आज एका आंतरराष्ट्रीय गुन्हेगारी सिंडिकेटचा पर्दाफाश केला होता. त्याने तो चांदीचा पेन ड्राईव्ह अर्जुनच्या हातात दिला.
"यात सगळे पुरावे आहेत सर. आता या राक्षसी जाळ्यातून सगळ्यांना मुक्त करा," रोहन म्हणाला.
पण या सगळ्या गोंधळात अर्जुन आणि रोहनचे लक्ष एका महत्त्वाच्या गोष्टीकडे नव्हते. जमिनीवर पडलेली ती लाल मखमली पिशवी, ज्यात करोडो रुपयांचे दुर्मिळ हिरे होते, ती आता तिथे नव्हती!
आणि... समीक्षाही तिथे नव्हती!
रोहनने झटकन मागे वळून पाहिले. घराचा मागचा दरवाजा उघडा होता आणि बाहेरच्या शांत वातावरणात फक्त वाऱ्याची सळसळ ऐकू येत होती. समीक्षा त्या हिऱ्यांसोबत तिथून गायब झाली होती. तिने स्वतःचे स्वातंत्र्य मिळवण्यासाठी आणि नवीन आयुष्य सुरु करण्यासाठी आपला मार्ग निवडला होता.
रोहनच्या चेहऱ्यावर एक पुसटसं हास्य उमटलं. तिने त्याला फसवून या खेळात ओढलं होतं हे खरं, पण तिनेच आज त्याचा जीवही वाचवला होता.
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
Her Dark Truth - भाग २२
त्या थरारक घटनेला आता सहा महिने उलटून गेले होते. एसीपी अर्जुनने त्या चांदीच्या पेन ड्राईव्हमधील पुराव्यांच्या आधारावर ब्लॅक स्कॉर्पियन सिंडिकेटची पाळेमुळे जगभरातून उखडून टाकली होती. जोशी काका आणि त्यांचे अनेक मोठे साथीदार आता जन्मठेपेची शिक्षा भोगत अंधाऱ्या कोठडीत सडत होते. तो भयंकर अध्याय आता कायमचा बंद झाला होता.
रोहनने पुण्यातली ती नोकरी सोडली होती आणि तो आता कायमचा वाईत येऊन स्थायिक झाला होता. कृष्णा नदीच्या शांत काठावर आणि महागणपतीच्या सान्निध्यात त्याला ती हवी असलेली शांतता हळूहळू मिळत होती. आपल्या भूतकाळातील ती भयंकर रात्र आणि तो मृत्यूचा खेळ आता एका वाईट स्वप्नासारखा वाटू लागला होता.
पण या सगळ्या शांततेतही त्याच्या मनात कुठेतरी एका प्रश्नाची चुटपूट कायम होती... समीक्षा. ती नक्की कुठे असेल? त्या करोडो रुपयांच्या हिऱ्यांसोबत तिने स्वतःचे ते 'नवीन आयुष्य' सुरु केले असेल का? की ती पुन्हा कुठल्यातरी नवीन जाळ्यात अडकली असेल?
एक दिवस सकाळी रोहन पोस्ट ऑफिसमधून आपली काही पत्रे घेऊन आला. त्यात एका पांढऱ्या, साध्या लिफाफ्याचा समावेश होता. त्यावर पाठवणाऱ्याचे कोणतेही नाव किंवा पत्ता नव्हता, पण त्यावरचे टपाल तिकीट युरोपातल्या एका छोट्या देशाचे होते.
रोहनच्या काळजाचा ठोका चुकला. त्याने थरथरत्या हाताने तो लिफाफा उघडला. आतमध्ये एक सुंदर, बर्फाच्छादित पर्वतांचा आणि एका शांत सरोवराचा फोटो असलेले पोस्टकार्ड होते. आणि त्या कार्डच्या मागे एका ओळखीच्या अक्षरात फक्त दोनच ओळी लिहिल्या होत्या:
"अंधार कितीही दाट असला, तरी एक आशेचा किरण नवीन पहाट घेऊन येतोच. माझ्या आयुष्यातला तो किरण बनल्याबद्दल आणि मला माझं स्वातंत्र्य मिळवून दिल्याबद्दल... थँक्यू रोहन!"
खाली कोणतीही सही नव्हती, किंवा नावाचे अद्याक्षरही नव्हते. पण त्या लिफाफ्यात पोस्टकार्डसोबत एक छोटीशी गोष्ट अजून होती. रोहनने लिफाफा उलटा केला आणि त्याच्या हातावर एक अत्यंत सुंदर, अस्सल आणि चकचकीत असा एकच हिरा पडला! तो त्याच लाल मखमली पिशवीतील एक हिरा होता. तिने जाताना आपल्या स्वातंत्र्याची आठवण म्हणून तो त्याच्यासाठी पाठवला होता.
रोहनच्या चेहऱ्यावर एक निखळ आणि शांत हास्य उमलले. त्याने तो हिरा आणि ते पत्र जपून आपल्या कपाटात ठेवले. समीक्षा आता खऱ्या अर्थाने स्वतंत्र झाली होती. तिचे ते काळे सत्य आता कायमचे मागे पडले होते आणि एका नव्या, सुंदर प्रवासाची सुरुवात झाली होती.
आमच्या website ला bookmark करून save करा.
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत: