भाग २: पैशांचा माज आणि टपोरी रुबाब
रस्त्याच्या मधोमध ती दोन पूर्णपणे विरुद्ध जगं एकमेकांसमोर उभी होती. मीराच्या डोळ्यांतून जणू आगीच्या ज्वाला निघत होत्या, तर आर्यनच्या चेहऱ्यावर तोच बिंधास्त, तिरकस भाव होता.
काय म्हणालास तू? मीराने डोळे बारीक करत विचारले. माझी ओळख नाहीये तुला. एका मिनिटात तुझी आणि तुझ्या या भंगार गाडीची जागा दाखवून देईन मी तुला!
आर्यनने आपल्या बुलेटवरून मायेने हात फिरवला. मॅडम, हिला भंगार बोलायचं नाही... धन्नो आहे ती माझी! आणि राहिला प्रश्न ओळख दाखवण्याचा, तर रॉंग साईडने गाडी तुम्ही घातलीत, धडक तुम्ही मारलीत. चूक तुमची आहे.
मीराने एक तिरस्कारयुक्त कटाक्ष आर्यनवर टाकला. तिला या रस्त्यावरच्या मवाल्याशी हुज्जत घालायला अजिबात वेळ नव्हता. मेहतांसोबतची मीटिंग तिच्यासाठी खूप महत्त्वाची होती. तिने झटक्यात आपली डिझायनर पर्स उघडली, त्यातून पाच-पाचशेच्या नोटांचं एक बंडल काढलं आणि आर्यनच्या अंगावर भिरकावलं.
हे घे पैसे! तुझी ती धन्नो दुरुस्त कर आणि स्वतःसाठी काहीतरी चांगले कपडे घे. माझ्याकडे तुझ्यासारख्या लोकांशी वाद घालायला अजिबात वेळ नाहीये, मीरा अतिशय थंडपणे पण अपमानास्पद सुरात म्हणाली. ती पुन्हा आपल्या कारकडे वळली.
पण आर्यन शांत राहणारा नव्हता. त्याने हवेत उडणाऱ्या नोटांकडे पाहिलं आणि तो जोराने हसला. त्याचा तो हसण्याचा आवाज ऐकून मीराचे पाऊल जागीच थबकले.
आर्यनने खाली वाकून नोटा उचलल्या नाहीत, तर तो चालत मीराच्या कारजवळ गेला. त्याने कारच्या बोनेटवर हात आदळला.
ए मॅडम! आर्यनचा आवाज आता थोडा कडक झाला होता. हे तुझे पैसे तुझ्याकडेच ठेव. हा आर्या कुणाची भीक घेत नाही. आणि माझ्या कपड्यांवरून माझी लायकी ठरवू नकोस. मला तुझे पैसे नकोत... मला फक्त तुझी माफी हवीये. चूक तुझी आहे, सॉरी बोल आणि जा.
मीरा अवाक होऊन त्याच्याकडे पाहतच राहिली. सॉरी? मीरा सिंघानिया कुणाला सॉरी म्हणेल? तेही एका गल्लीतल्या टपोरी मुलाला? अशक्य!
तुला माहितीये तू कोणाशी बोलतोयस? एका फोनवर तुला आत टाकेन, मीराने धमकी दिली.
तोवर गल्लीतले चार-पाच लोक गोळा होऊ लागले होते. काय झालं आर्या भाऊ? कोण आहे ही? गाडी फोडू का हिची? गॅरेजमधला एक पोरगा हातात पाना घेऊन पुढे आला.
आर्यनने त्याला हातानेच थांबण्याची खूण केली. अरे नाही रे, मॅडम मोठ्या घरच्या दिसतायत, पण संस्कार घरीच विसरून आल्यात वाटतं.
मीराचा पारा आता सीमेबाहेर गेला होता. आजूबाजूला जमणारी गर्दी आणि हातातील घड्याळाचे काटे तिला सांगत होते की इथे थांबणे शहाणपणाचे नाही. तिने रागाने कारचा दरवाजा उघडला.
तुला याची खूप मोठी किंमत चुकवावी लागेल, मीरा आर्यनकडे पाहत दात ओठ खाऊन म्हणाली.
मी इथेच असतो मॅडम... कुर्ल्याचा आर्या म्हणतात मला! कधीही या, आर्यनने हसत तिला हात हलवत बाय केलं.
मीराने जोरात कारचा दरवाजा लावला आणि कार सुसाट वेगाने तिथून काढली. ती कारमध्ये बसली होती, पण तिच्या डोक्यात आर्यनचे शब्द घुमत होते. चूक तुझी आहे, सॉरी बोल आणि जा. तिने आपला फोन काढला आणि सेक्रेटरी रियाला लावला. रिया, कुर्ल्याच्या आसपास आर्या नावाचा कोणीतरी गॅरेजवाला मवाली आहे. मला संध्याकाळपर्यंत त्याची पूर्ण कुंडली माझ्या टेबलवर हवी आहे. आय वॉन्ट टू डिस्ट्रॉय हिम!
दुसरीकडे, आर्यन आपल्या मित्रांसोबत हसत गॅरेजकडे परत चालला होता. काय बाई होती यार! दिसायला एकदम भारी, पण डोक्यात नुसती हवा होती!
एका साध्या धडकेने या दोघांच्याही आयुष्यात एक मोठं वादळ आणून ठेवलं होतं, याची पुसटशीही कल्पना दोघांना नव्हती.
क्रमशः
नमस्कार वाचक मित्रांनो!
The CEO’s Wildcard या कथेचा हा दुसरा भाग तुम्हाला कसा वाटला? आर्यनने मीराचा पैशांचा माज ज्या प्रकारे उतरवला, ते तुम्हाला आवडले का? मीरा आता आर्यनचा कसा बदला घेईल? तिने आर्यनची माहिती काढायला सांगितली आहे, आता ती कोणती खेळी खेळेल? की आर्यन तिला पुन्हा भारी पडेल?
तुम्हाला काय वाटतं, या दोन वेगळ्या जगांची पुन्हा एकदा कशी टक्कर होईल?
तुमची एक समीक्षा (Review) आणि तुमचे विचार मला पुढील भाग आणखी रंजक आणि उत्कंठावर्धक लिहिण्यासाठी खूप मोठी ऊर्जा देतील. त्यामुळे तुमच्या प्रतिक्रिया नक्की कळवा!
कथेचे पुढील भाग वेळेवर आणि सर्वात आधी वाचण्यासाठी आमच्या वेबसाईट ला Bookmark मध्ये नक्की Save करा.
तुमच्या प्रेमाची आणि प्रतिसादाची वाट पाहत आहे!
तुमची लेखिका, रुपाली
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत: