भाग १: वादळाची चाहूल
मुंबईची सकाळ नेहमीसारखीच धावपळीची होती, पण वांद्रे-कुर्ला कॉम्प्लेक्समधील 'सिंघानिया टॉवर्स'च्या पन्नासाव्या मजल्यावर मात्र एक गोठवणारी शांतता पसरली होती. ही शांतता मीरा सिंघानियाच्या अस्तित्वाची ओळख होती.
काळ्या रंगाचा डिझायनर बिझनेस सूट, चेहऱ्यावर एकही भाव नसलेले तीक्ष्ण डोळे आणि हातातील आयपॅडवर वेगाने फिरणारी बोटे. वयाच्या अवघ्या सत्ताविसाव्या वर्षी तिने सिंघानिया ग्रुप ऑफ इंडस्ट्रीजची सूत्रे हाती घेतली होती. तिच्यासाठी जगात फक्त दोनच गोष्टी महत्त्वाच्या होत्या – 'वेळ आणि पैसा'.
"मॅडम, बोर्ड मीटिंगला फक्त पाच मिनिटे बाकी आहेत. आणि... आणि मिस्टर मेहतांनी तो नवीन प्रोजेक्ट साईन करण्यास नकार दिलाय," तिच्या सेक्रेटरीने, रियाने, भीतभीतच केबिनमध्ये प्रवेश करत माहिती दिली.
मीराने तिच्या लॅपटॉपवरून नजर न हटवता शांतपणे विचारले, "मेहतांची कमजोरी काय आहे?"
"मॅडम, ते... ते त्यांच्या मुलीवर खूप प्रेम करतात. तिची उद्या लंडनला जाण्याची फ्लाईट आहे."
"त्या फ्लाईटची सगळी तिकिटे कॅन्सल कर आणि तिच्यासाठी प्रायव्हेट जेटची व्यवस्था कर. मेहतांना सांग की सिंघानिया ग्रुपने त्यांच्या मुलीला दिलेली ही छोटीशी भेट आहे," मीराचा आवाज बर्फासारखा थंड होता. "आता बघ ते प्रोजेक्ट साईन करतात की नाही."
रिया अवाक होऊन पाहण्याशिवाय काहीच करू शकली नाही. मीराचा शब्द म्हणजे या ऑफिसमध्ये कायदा होता.
दुसरीकडे, या कॉर्पोरेट जगाच्या झगमगाटापासून दूर, कुर्ल्याच्या एका गजबजलेल्या, अरुंद गल्लीत एक वेगळीच जत्रा भरली होती.
"अरे ओ आर्या! गाडीचा क्लच जाम झालाय रे भावा," एका जुन्या गॅरेजमधून आवाज आला.
तिथून एक तरुण बाहेर आला. अस्ताव्यस्त उडणारे केस, अंगात पांढरा टी-शर्ट, त्यावर निळा डेनिम शर्ट आणि गळ्यात एक साधीशी चेन. हा होता आर्यन... गल्लीतला 'आर्या'. खिशात दमडी नसली तरी वावर एखाद्या नवाबासारखा. तो गॅरेजमध्ये काम करत असला तरी अख्ख्या परिसराची तो 'जान' होता.
"तुझ्यासारख्या भिडूने गाडी चालवली तर क्लच काय, इंजिन पण रडेल भावा!" आर्यन हसत म्हणाला आणि त्याने एका फटक्यात गाडीचा बोनेट बंद केला. "घे... गाडी टकाटक झालीय. आता नुसती हवेत उडेल!
आर्यनने आपल्या खिशातून रुमाल काढला, हात पुसले आणि आपली जुनी पण जीवापाड जपलेली 'बुलेट' स्टार्ट केली. त्याला माहीत नव्हतं की आज ही बुलेट त्याला अशा एका वळणावर घेऊन जाणार आहे, जिथे त्याचे आयुष्य पूर्णपणे उलट-पालट होणार होते.
दुपारची वेळ... मीरा एका तातडीच्या मीटिंगसाठी स्वतः कार चालवत निघाली होती. तिच्या डोक्यात मेहतांचा प्रोजेक्ट आणि कंपनीचे शेअर्स यांचे आकडे फिरत होते. ट्रॅफिक टाळण्यासाठी तिने कार एका शॉर्टकटने, अरुंद गल्लीतून वळवली.
आणि त्याच वेळी आर्यन आपल्या बुलेटवरून विरुद्ध दिशेने गाणी गुणगुणत येत होता.
वळणावर अचानक समोरून येणारी ती आलिशान कार पाहून आर्यनने जोरात ब्रेक दाबला...
*कचाककक... धाड!*
आर्यनची बुलेट मीराच्या कारच्या बंपरला घासून थांबली. मीराचा पारा क्षणात चढला. ती रागाने लालबुंद होऊन कारमधून बाहेर उतरली.
"आर यू ब्लाइँड? डोळे कुठे आहेत तुझे? तुला अजिबात कल्पना आहे का ही कार कितीची आहे?" मीराचा आवाज गल्लीत घुमला.
आर्यनने शांतपणे आपली बुलेट स्टँडवर उभी केली. तो मीराकडे चालत आला, तिच्या डोळ्यांत डोळे घालून पाहिलं आणि त्याच्या चेहऱ्यावर एक तिरकस हास्य उमटलं.
"कार कितीची आहे हे मला माहीत नाही मॅडम... पण हा रस्ता तुमच्या बापाचा नाहीये, हे मात्र नक्की माहीत आहे," आर्यन बिंधास्तपणे म्हणाला.
मीरा अवाक झाली. आजवर तिच्या डोळ्याला डोळे भिडवून असं उलट उत्तर देण्याची हिंमत कोणत्याही माणसाने केली नव्हती. तिने रागाने आपला चष्मा काढला आणि आर्यनकडे एक जळजळीत कटाक्ष टाकला.
दोन पूर्णपणे विरुद्ध जगं एकमेकांसमोर उभी होती. एकीकडे पैशांच्या शिखरावर बसलेली कडक सी.ई.ओ. आणि दुसरीकडे रस्त्यावरचा एक बिंधास्त टपोरी.
या पहिल्या ठिणगीतून कोणता भडका उडणार होता?
क्रमशः...
नमस्कार वाचक मित्रांनो!
'The CEO’s Wildcard' या नव्या कथेचा हा पहिला भाग तुम्हाला कसा वाटला? दोन पूर्णपणे विरुद्ध स्वभावाच्या पात्रांची ही पहिली भेट तुम्हाला आवडली का? मीरा आर्यनच्या या उद्धटपणाला कसं उत्तर देईल? की आर्यन तिच्या या सी.ई.ओ. वाले रुबाबाला भारी पडेल?
तुम्हाला काय वाटतं, या पहिल्या ठिणगीचा भडका कसा उडेल?
तुमची एक 'समीक्षा' (Review) आणि तुमचे विचार मला पुढील भाग आणखी रंजक आणि उत्कंठावर्धक लिहिण्यासाठी खूप मोठी ऊर्जा देतील. त्यामुळे तुमच्या प्रतिक्रिया नक्की कळवा!
कथेचे पुढील भाग वेळेवर आणि सर्वात आधी वाचण्यासाठी या आमच्या वेबसाईट ला Bookmark मध्ये नक्की Save करा.
तुमच्या प्रेमाची आणि प्रतिसादाची वाट पाहत आहे!
तुमची लेखिका, राधिका
कोणत्याही टिप्पण्या नाहीत: